«ایا زه ناروغه یم؟» کارولین له خپلې مور څخه هغه وخت وپوښتل، کله چې یې په هنداره کې خپل شا ته کتل

«ایا زه ناروغه یم؟» کارولین له خپلې مور څخه هغه وخت وپوښتل، کله چې یې په هنداره کې خپل شا ته کتل. د کارولین مور، الیزابت اسټین، د خپل ژوند ډېره برخه داسې تېره کړې وه چې فکر یې کاوه د هغې لوی بدن یوه ستونزه ده. له ماشومتوبه یې د خپل وزن په اړه خبرې اورېدلې وې او له خوړو سره یې هم ستونزمنه اړیکه پیدا شوې وه. کله چې یې لور لویه شوه او په طبیعي ډول ډېره نرۍ وه، الیزابت فکر کاوه چې لږ تر لږه لور به یې د بدن د بڼې له امله له هغه ډول اندېښنو خوندي وي چې هغې خپله تجربه کړې وې. خو برعکس، کارولین په ۱۴ کلنۍ کې په انټرنېټ کې داسې پوسټونه لیدل پیل کړل چې نرۍ لاسونه، راوتلي هډوکي او څرګندې ترقوې یې له ناروغۍ سره تړل. هغې حتی خپل بدن د مشهورو کسانو له عکسونو سره پرتله کاوه او فکر یې کاوه چې ښايي «له حده زیاته نرۍ» وي. دا خبره د الیزابت لپاره ځکه لا دردونکې وه چې کارولین په ۸ کلنۍ کې په لېوکیمیا اخته شوې وه او کلونه یې درملنه تېره کړې وه. مور یې ښه پوهېده چې لور یې هغه وخت څنګه ښکارېده چې رښتیا ناروغه وه، او اوسنی حالت یې له هغې سره ورته نه و. هماغه وخت الیزابت درک کړه چې د بدن په اړه د خلکو فشار څومره ژور اغېز کولی شي: هغې ټول عمر فکر کاوه چې باید ځان کوچنۍ کړي، خو لور یې اوس فکر کاوه چې ښايي لا ډېره کوچنۍ وي. دواړه له دوو بېلابېلو بدنونو سره د یوې هندارې مخې ته ودرېدل، خو په پای کې یې له ځانه تقریباً یوه پوښتنه کوله: «ایا زما په وجود کې کومه ستونزه شته؟» 💔 #BrightMedia #BodyImage #SelfAcceptance #BodyPositivity #FamilyStory