امریکایی عسکره – څلورمه برخه (4)

امریکایی عسکره – څلورمه برخه (4) هغه شپه له ما سره تر ډېره وخته پاتې شوه. کله چې اډې ته ورسېدو، هر څه ظاهراً عادي وو، خو زما دننه طوفان روان و. ما ځان یوازې احساساوه، لکه یو څوک چې په ناڅاپي ډول د بلې نړۍ منځ ته غورځول شوی وي. کیوي ورو ورو زما خواته راغله. د هغې په سترګو کې هم ستړیا او فکر ښکاره و. هغه پرته له دې چې څه ووایي، زما ترڅنګ کیناسته. یو څو شېبې چوپتیا وه، خو هماغې چوپتیا ډېر څه ویل. هغې په نرم غږ وویل: “نن ورځ اسانه نه وه…” ما سر وخوځاوه: “هو… ما هېڅکله داسې حالت نه و لیدلی.” هغه لږ موسکۍ شوه، خو دهغې موسکا کې درد پټ و: “ته به عادت شې… خو هیله ده چې زړه دې کلک پاتې شي.” زه نه پوهېدم څه ووایم. یوازې مې وویل: “زه فکر کوم… که ته نه وای، شاید زه دومره ارام نه وای پاتې شوی.” هغې زما خواته وکتل. دا ځل یې نظر لږ بدل و، لکه چې لومړی ځل وي راته په بل نظر ګوري. “موږ دلته یو بل ته اړتیا لرو… یوازې کار نه دی.” هغه جمله زما په زړه کې پاتې شوه. وروسته موږ دواړه د اډې په یوه ارامه برخه کې ولاړ وو. اسمان صاف و، ستوري ښکاره وو. د جګړې شور نه و، یوازې سکون و. داسې سکون چې انسان ته فکر کولو موقع ورکوي. کیوي ورو وویل: “ته کله هم د دې ځای نه د باندې د ژوند په اړه فکر کوې؟” ما وخندل: “هره ورځ… خو اوس داسې ښکاري لکه دا ځای زما د ژوند برخه شوې وي.” هغې وویل: “زه هم کله کله دا احساس لرم… خو بیا سوچ کوم، شاید یو ورځ هر څه بدل شي.” ما هغې ته وکتل او په زړه کې مې یو نوې احساس پیدا شو. دا یوازې د همکارۍ اړیکه نه وه… یو ډول نږدېوالی، یو ډول اعتماد، چې ورو ورو ژورېده. ما په احتیاط وویل: “که یوه ورځ دا هر څه ختم شي… ته به څه کوې؟” هغې لږ سوچ وکړ، بیا یې وویل: “شاید داسې ځای ته ولاړه شم چې هلته ویره نه وي… او هلته ژوند له سره شروع کړم.” ما په نیمه ټوکه، خو په ریښتیا وویل: “که زه هم هلته وم… نو بد به نه وي.” هغې موسکا وکړه. دا ځل یې موسکا رښتینې وه. هغه شپه، که څه هم د خطرونو نه ډکې ورځې وروسته راغله، خو زما لپاره یې یو بل رنګ درلود. ما احساس کړ چې په دې تورو حالاتو کې هم، د انسان زړه کولای شي رڼا پیدا کړي. خو زه په دی وپوهیدم چې کیوی د جنګ ستړې ده او یو ځانته ژوند غواړي چې په دې ډګر کې د یو چا په لټه کې ده. نور بیا... .