اوومه برخه: د تېر وخت پور

د روغتون په دهلېز کې چوپتیا خپره شوه. هر څوک هغه نااشنا سړي ته کتل.مریم د خپلې مور لاس ونیو او په ټیټ غږ یې وپوښتل:"مورې... دا څوک دی؟"د مریم مور د اوښکو ډکې سترګې پورته کړې او ورو یې وویل:"دا... ستا د پلار پخوانی شریک، نعیم دی."نعیم یو قدم وړاندې راغی او په جدي غږ یې وویل:"کلونه مخکې مې ستا له پلار سره کاروبار کاوه، خو زما پیسې تر اوسه را نه دي راګرځېدلې."مریم حیرانه شوه."اوس؟ په دې سخت وخت کې؟"نعیم په سړه لهجه ځواب ورکړ:"زه د چا د حالاتو مسؤول نه یم. زه یوازې خپل حق غواړم."فرید نور چوپ پاتې نه شو.هغه د نعیم مخې ته ودرېد او ویې ویل:"انسانیت هم یو حق لري. لږ تر لږه انتظار وکړه چې ناروغ له خطره ووځي."نعیم د فرید خبرې واورېدې، لږ فکر یې وکړ او بیا یې وویل:"درې ورځې وخت درکوم. که پور ادا نه شو، بیا به قانوني اقدام وکړم."هغه خبرې وکړې او له روغتونه ووت.د ده له تلو وروسته، مریم په ژړا شوه.فرید د هغې د ډاډ لپاره وویل:"مه وېرېږه، تر څو چې زه درسره یم، هڅه به کوم چې هېڅ ستونزه یوازې ونه زغمې."مریم د لومړي ځل لپاره د فرید سترګو ته اوږده وکتل.په زړه کې یې داسې احساس پیدا شو چې ښايي همدا ځوان هغه څوک وي چې د ژوند په ترخو شیبو کې پرې تکیه کولی شي.خو په همدې شپه، فرید ته یو نااشنا پیغام راغی:"که د مریم خیر غواړې... له هغې لرې شه، که نه داسې حقیقت به درته ښکاره شي چې ټول ژوند به دې بدل کړي."فرید د پیغام لوستلو سره حیران شو...دوام لري... ❤️