د احد غزا

د احد په غزا کې حضرت حمزه (رضی اللہ عنہ) د مسلمانانو د لښکر یو زړور اتل و. قریشو چې د بدر په غزا کې د خپلو مشرانو د وژل کېدو له امله د سختې کرکې او بدل اخیستلو په سوچ کې وو، په ځانګړې توګه د ابوسفیان ښځې هند بنت عتبه یو حبشي غلام وحشي بن حرب ته چې په نیزه ویشتلو کې ډېر ماهر و، وعده ورکړه چې که حمزه (رضی اللہ عنہ) ووژني، نو هغې ته به ډېر مال او ازادي ورکړي. د احد د جګړې په ډګر کې حضرت حمزه (رضی اللہ عنہ) د اسلام د دفاع لپاره د زمري په څېر وجنګېد او ډېری دښمنان یې د جهنم کندې ته واستول. وحشي بن حرب په یوه پټ ځای کې په کمین کې ناست و او انتظار یې کاوه. کله چې حضرت حمزه (رضی اللہ عنہ) د جګړې په ګرمۍ کې د سباع بن عبدالعزی سره په مبارزه کې بوخت شو، نو وحشي موقع غنیمت وگڼله. وحشي په خپل نیزه د حضرت حمزه (رضی اللہ عنہ) پر لور ګوزار وکړ، نیزه د هغه مبارک بدن ته ورسېده او د هغه د شهادت سبب شوه. د حمزه (رضی اللہ عنہ) له شهادت وروسته، هند بنت عتبه د جګړې ډګر ته راغله او له خپلې کرکې ډک عمل سره یې د حضرت حمزه (رضی اللہ عنہ) بدن ته سپکاوی وکړ، چې دا د رسول الله (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) لپاره د سخت غم او درد سبب شو. رسول الله (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) چې کله د خپل تره د شهادت او د هغه د بدن حالت ولید، نو ډېر غمجن شو. د حمزه (رضی اللہ عنہ) له شهادت وروسته، هغه ته د "سیدالشهداء" (د شهیدانو سردار) لقب ورکړل شو. وروسته کله چې مکه مکرمه فتحه شوه، وحشي بن حرب مسلمان شو او توبه یې وکړه. رسول الله (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) ورته بښنه وکړه، خو ورته یې وفرمایل چې له هغه نه ځان پټ ساتي (ځکه چې د هغه په لیدلو سره به د حضرت حمزه (رضی اللہ عنہ) د شهادت غم تازه کېده).