د امریکايي عسکرې جاسوسي ناول 30برخه

سهار وختي د خوبه پاڅېدو. په احتياط له کوره ووتو. حمزه ته مې وويل: ـ تازه معلومات به کله راورسېږي؟ حمزه شاوخوا وکتل، بيا يې په ټيټ غږ وويل: ـ که هر څه سم وو، تر غرمې به زموږ سړی راشي. ما ورته ويلي چې بې له ضرورته دې دلته نه راځي او هر حرکت دې په احتياط کوي. ما سر وخوځاوه، خو زړه مې لا هم ناارامه و. د شپې له بې خوبۍ او د تېرو څو ورځو له پېښو څخه مې ذهن ستړی شوی و. د درې له سر څخه د غرونو لوړې څوکې ښکارېدلې. د سهار يخ باد د ونو پاڼې خوځولې، خو زما لپاره د طبيعت دا ښکلا نور ارزښت نه درلود. ټول فکر مې په عبدالله او خپل راتلونکي برخليک کې بوخت و. بېرته کوټې ته راغلو. د کور خاوند موږ ته شيدې او وچه ډوډۍ راوړه. هغه به هر ځل په موسکا راته ويل: ـ مېلمه د خدای رحمت وي، تر څو چې زموږ په کور کې يې، مه وارخطا کېږه. د هغه خبرې به لږه شېبه ډاډ راکاوه، خو بيا به مې ذهن بېرته د هغو وسلوالو کسانو خوا ته ولاړ شو چې زما په لټه کې وو. شاوخوا غرمه وه چې د کور د باندې د چا د قدمونو غږ واورېدل شو. ما او حمزه يو بل ته وکتل. سمدستي چوپ شوو. حمزه ورو له کوټې ووت. څو شېبې وروسته بېرته راستون شو او ويې ويل: ـ مه وېرېږه، زموږ سړی دی. همغه ځوان کوټې ته راننوت. مخ يې د دوړو څخه ډک و او داسې ښکارېده لکه له اوږده مزل څخه چې راغلی وي. لومړی يې اوبه وڅښلې، بيا يې ورو وويل: ـ حالات ښه نه دي. زما زړه درزا واخيسته. ـ څه شوي؟ هغه وويل: ـ پرون ناوخته څو وسلوال کسان منډول ته راغلي وو. خلکو ته يې ستا انځور او نښې نښانې بيانولې. ويل يې چې دا سړی بهرنی جاسوس دی او هرچا چې  پټ کړي وي، له سختې سزا سره به مخ شي. ما بې اختياره د حمزه خوا ته وکتل. ځوان خپلې خبرې جاري وساتلې: ـ عبدالله لا هم د هغوی سره دی. ځينې خلک وايي چې ترې پوښتنې کېږي، خو تر اوسه ژوندی دی. د عبدالله د ژوندي کېدو خبر لږ ډاډ راکړ، خو د راتلونکو خطرونو سيوری لا هم زموږ پر سر خور و. بيا ځوان يو بل خبر هم راکړ: ـ ما  په سوخته منډول کلي په يوه ګوښه کې د حاجي برکت د دوو کسانو خبرې واورېدې. هغوی ويل چې تر دوو ورځو پورې به د درې ټولې لارې وپلټي. په کوټه کې چوپتيا خوره شوه. ما له ځان سره فکر وکړ: که دلته پاتې شم، ژر يا وروسته به پيدا کېږم. که ووځم، لارې ټولې څارل کېږي. حمزه زما فکرونه ولوستل او ويې ويل: ـ اوس بايد بل پلان جوړ کړو، ځکه د دښمن کړۍ ورځ تر بلې تنګېږي...زه چې کومه دره کې پټ وم، دې ته چپه دره وايي. د منډول نيولې تر پنجشېر ولايت پورې غزيدلې نږدې ديرش کيلومتره اوږدوالی لري پياده لاره ده يوازې سور اوړي کې تګ راتګ پرې کيږي او بس. حمزه ويل ددې لارې به لاړ شې. خو ما هغه ته وويل نه زه نه ځم. - خو ولې؟ زه دلته هسې نه يم راغلی حمزه هک پک حيران شو او ويې ويل نو دڅه لپاره راغلی يې؟ ماویل راځه د غر سرته وخيژو له دوه ساعته مزل وروسته ورسيدو ما هغه ته د سل زره کلدارو نوره وعده ورکړه حمزه وويل دا د څه لپاره؟ - ما ورته وويل ته به زموږ سره همکار شې. زه له امريکايانو سره کار کوم،زه به تا پيسو کې پټ کړم ژوند به وپيژنې ددې اسونو د سخت کار وبار به خلاص شی.هغه چې دا خبرې واورېدې ډير خوشحاله شو او په ورين تندي يې زما غوښتنې ته د هو ځواب ووایه.ما يوه الکترونيکي اله را وايسته انتن مې جيګ کړ ترڅو کيوی ته د ځای موقعيت ورکړم.تر ډيره مې کوښښونه وکړل خو کار يې ورنه کړ.بيرته مايوسه کلي ته راستانه شو. خوشبختانه چې زموږ په نه موجوديت کې د حاجی برکت کسان راغلي وه او د کور تالاشي يې اخيستې وه خو څه معلومات په لاس نه و، ورغلي.ما حمزه ته وويل: ګوره وروره زه دلته اوسم ته لاړ شه جلال اباد ته. - دڅه لپاره؟ - ګوره ښه متوجه شه! په لاره کې يوه شيبه غفلت او دمه ونه کړې، جلال اباد هوايي ډګر  عمومي دروازې سره  نږدې د اسدالله په نوم يو دوکاندار دی زاړه او ناکاره نظامي سامانونه پلوري. د دوکان پوښتنه يې وکړه، ورشه د ياسين ډريور پوښتنه له هغه  وکړه. بيا ما حمزه ته يو قلم ورکړ، او ورته ومې ويل: ياسين داسې داسې سړی دی دا قلم به مات کړې بيا به يې ورکړې هغه به قلم را واخلي تاته به وړوکی چاقو درکړي. نور به ټول حالات ورته بيان کړې... کله چې ورسره مخ شوې