د امریکایي عسکرۍ ناول (۶) برخه

د امریکایي عسکرۍ ناول (۶) برخه هغه ورځ له سهاره فضا بدله وه. اډه کې غیر عادي خوځښت روان و. کیوي او د هغې ټیم ته امر ورکړل شوی و چې د بګرام ته نږدې کلیو ته ولاړ شي، څو خلکو ته روغتیایي مرستې ورسوي. ټیم په دوو برخو وېشل شوی و—یو د ښځو لپاره، بل د نارینه وو لپاره. ښځینه ډاکترانې او نرسانې د کورونو دننه ښځو او ماشومانو ته رسېدې، او نارینه ډاکتران د کلیوالو سړیو درملنه کوله. هر څه داسې ښکارېدل لکه یوه ریښتینې مرستندویه هڅه… خو تر دې لاندې نور څه هم روان وو. زه هم له هغوی سره وم، خو هغه ورځ یو څه بدل و. نور ترجمانان هم راغلي وو، او کیوي دومره فرصت نه درلود چې له ما سره جلا خبرې وکړي. کله کله به مې لرې نه هغې ته کتل—هغه به مصروفه وه، جدي، لکه چې دنده یې تر هر څه مهمه وي. د ورځې په منځ کې، عسکرو د خلکو د زړه ګټلو لپاره یو بل کار هم وکړ—دوی د کلی ځوانانو سره د والیبال سیالۍ پیل کړې. خندا، شور، او خوشحالۍ فضا جوړه کړه. ماشومان منډې وهلې، خلک راټولېدل… هر څه لکه یو جشن ښکارېده. خو زه پوهېدم چې دا یوازې لوبه نه ده. د دې سیالیو او مرستو تر شا، ځینې پټې خبرې هم روانې وې. ځینې کسان په چوپ ډول بیل کېدل، ورسره جلا مرکې کېدې… داسې ښکاره وه چې د معلوماتو راټولول هم د دې سفر یوه مهمه برخه وه. ځینې کلیوال، شاید د پیسو یا بلې ژمنې په بدل کې، د همکاریو لپاره چمتو کېدل. ما په زړه کې وویل: "دا یوازې مرسته نه ده… دا یوه لوبه ده." ما بیا د کیوي لور ته وکتل. هغه هلته ولاړه وه، د خلکو سره یې خبرې کولې، ماشوم ته یې دوا ورکوله… خو د هغې په سترګو کې بیا هم هغه پټ فکرونه ښکارېدل. لکه چې هغه هم پوهېږي، خو څه نه وايي. هغه ورځ، ما له کیوي سره ډېرې خبرې ونه کړې. خو ما یو شی ښه درک کړ— جګړه یوازې په ټوپک نه کېږي… کله کله په موسکا، مرستې، او لوبو هم کېږي. کله چې اډې ته ستانه شو.ډیر ستړي وو هر سړی خپل خپل ځای ته لاړ، کیوی ماته وویل ماخوستن زما ځای اطاق ته راشه. ماویل خا;په نهو بجو می ساتونکو عسکرو نه اجازه واخیسته. سیده د زهرا کیوی اطاق ته لاړم.دروازه مې ټک ټک کړه د ننوتو بلنه راکړل شوه، ددروازې په خلاصیدو سره د عجب حالت سره مخ شوم😳 نور بیا... څه فکر کوئ چی کوم حالت دی؟