د بدر غزا

دا هغه کیسه ده چې د اسلام تاریخ یې بدل کړ. دا د هجرت دویم کال و، د رمضان مبارکه میاشت وه او د مدینې په توده هوا کې یوه داسې پېښه په رامنځته کېدو وه چې چا یې تصور هم نه کاوه. کیسه له هغه ځایه پیل شوه چې کله رسول الله ﷺ خبر شو چې د قریشو یو لوی سوداګریز کاروان د ابوسفیان په مشرۍ له شام څخه مکې ته روان دی. مسلمانانو غوښتل د هغو مالونو غچ واخلي چې په مکه کې ترې قریشو په زور ګرځولي وو. رسول الله ﷺ له خپلو ۳۱۳ ملګرو سره له مدینې ووتل. هغوی د جګړې اراده نه لرله، ځکه خو ورسره نه پوره وسلې وې او نه ډېر اسونه. ابوسفیان هوښیار و، هغه خپله لاره بدله کړه او مکې ته یې خبر واستاوه چې کاروان په خطر کې دی. په مکه کې ابوجهل د دې پر ځای چې یوازې د کاروان د ژغورلو فکر وکړي، په کبر او غرور سره یو ۱۰۰۰ کسیز لښکر چمتو کړ. هغه وویل: «موږ به بدر ته ځو، هلته به شراب څښو، میلې به کوو او داسې رعب به جوړ کړو چې ټول عرب ترې خبر شي.» کله چې رسول الله ﷺ ته خبر ورسېد چې مخې ته یې د کاروان پر ځای یو مجهز لښکر ولاړ دی، هغه له خپلو ملګرو (مهاجرینو او انصارو) سره مشوره وکړه. مقداد (رض) وویل: «ای د الله رسوله! موږ به تاته د بني اسرائیلو په څېر ونه وایو چې ته او ستا رب لاړ شئ جګړه وکړئ، بلکې موږ ستا ښي او چپ لوري ته جنګېږو.» د جګړې په شپه باران وشو. دا باران د مشرکانو لپاره لاره سخته کړه، خو د مسلمانانو لپاره یې ځمکه کلکه او زړونه ډاډه کړل. رسول الله ﷺ ټوله شپه په ژړا او دعا تېره کړه: «ای الله! که نن دا کوچنۍ ډله هلاک شي، نو په ځمکه کې به ستا عبادت کوونکی پاتې نشي.»سبا سهار جګړه پیل شوه. لومړی د عربو د دستور سره سم دوه په دوه مبارزه وشوه. د اسلام زمریانو (حمزه رض، علي رض او عبیده رض) د قریشو مشران په لومړیو شېبو کې خاورې ایرې کړل. له هغې وروسته عمومي حمله پیل شوه. په داسې حال کې چې د کافرانو شمېر درې چنده و، الله تعالی د زرګونو ملایکو لښکر راکوز کړ. مشرکانو به کتل چې د مسلمانانو له تورو مخکې د هغوی سرونه پرې کېدل. په ډېر کم وخت کې د قریشو د کبر ماڼۍ ونړېده. ابوجهل چې د دغه شر سرلاری و، د دوو نویو ځوانانو (معاذ او معوذ) لخوا ووژل شو. په پایله کې کفارو د جګړې میدان پرېښود او وتښتېدل. ۷۰ مشران یې ووژل شول او ۷۰ نور اسیران شول. یوازې ۱۴ مسلمانان د شهادت لوړ مقام ته ورسېدل.