ساحل او زلیخا 10 برخه

له هغې ورځې وروسته، زما او زلیخا ترمنځ د مینې احساس نور پټ نه و، خو موږ دواړو هڅه کوله چې دا احساس په صبر او درناوي وساتو. زلیخا به کله ناکله زموږ د کور مخې ته راتله، خو اوس به یې د راتلو هر دلیل راته ځانګړی ښکارېده. کله به یې د خپلې مور پیغام راوړ، کله به یې د اوبو بوشکه راوړه او کله به یې یوازې دومره ویل: "مور مې ویل چې ستاسې د مور پوښتنه وکړم." خو زه پوهېدم چې د هغې د راتګ تر شا یوازې د مور پوښتنه نه وه. یوه ورځ مازیګر مهال زه د کور په انګړ کې ناست وم. مور مې په کور کې وه او خور مې د خاله کره تللې وه. زه په خپل فکر کې ډوب وم چې ناڅاپه مې د دروازې ټکولو غږ واورېد. زړه مې بې اختیاره خوشحاله شو. ما دروازه خلاصه کړه. زلیخا ولاړه وه. ما په موسکا ورته وویل: "نن بیا د اوبو بوشکه درسره نشته." هغې هم موسکا وکړه او ویې ویل: "نه، نن یوازې د یوې خبرې لپاره راغلې یم." ما په ټوکه وویل: "یوازې د یوې خبرې لپاره؟" هغې وویل: "هو." ما وویل: "نو ووایه." هغې لږه شېبه چوپتیا وکړه، بیا یې په نرم غږ وویل: "ساحله، ته کله کله زما په اړه فکر کوې؟" ما په حیرانتیا ورته وکتل. "دا څه پوښتنه ده؟" هغې وویل: "بس، زړه مې غوښتل پوه شم." ما موسکا وکړه او ورته مې وویل: "که درته ووایم چې هره ورځ دې په اړه فکر کوم، باور به دې راشي؟" زلیخا سترګې ښکته کړې. "شاید." ما وویل: "او ته؟" هغې په ډېر ورو غږ وویل: "زه هم." د هغې دا یوه لنډه خبره زما لپاره تر هرې اوږدې خبرې خوږه وه. ما ورته وویل: "زلیخا، زه کله کله له ځانه پوښتم چې زموږ دا مینه به اخر څه شي؟" هغې ژوره ساه واخیسته او ویې ویل: "زه هم پرې فکر کوم." ما وویل: "زما تر ټولو لویه هیله دا ده چې زموږ کورنۍ هم یوه ورځ زموږ د زړه خبره درک کړي." زلیخا لږه شېبه چوپه وه. بیا یې وویل: "ساحله، که زموږ مینه رښتینې وي، نو باید صبر وکړو. هر څه په خپل وخت کېږي." ما سر وخوځاوه. "زه به صبر وکړم." هغې په موسکا وویل: "رښتیا؟" ما وویل: "هو، ځکه چې د رښتینې مینې لپاره صبر کول سخت نه وي." زلیخا زما خبرې واورېدې او په سترګو کې یې د خوښۍ رڼا ښکاره شوه. خو ناڅاپه د کور دننه د مور غږ راغی: "ساحله، څوک دی؟" زلیخا لږه وارخطا شوه. ما په ارامۍ وویل: "زلیخا ده، مورې." مور مې له دننه وویل: "زلیخا، راشه لورې!" زلیخا لږه شېبه زما خواته وکتل، بیا یې په نرم غږ وویل: "زه ځم، بیا به خبرې وکړو." ما وویل: "سمه ده." هغې د تلو پر مهال یو ځل بیا شاته وکتل. ما هم ورته وکتل. زموږ سترګې سره مخامخ شوې. هغې په موسکا وویل: "ساحله..." ما وویل: "هو؟" هغې ورو وویل: "خپل زړه مه خفه کوه." ما په حیرانتیا وپوښتل: "ولې؟" هغې یوازې دومره وویل: "ځکه چې زه نه غواړم ته خفه ووینم." بیا یې سترګې ښکته کړې او د خپلې مور خواته لاړه. زه هماغه ځای ولاړ وم. د هغې وروستۍ خبرې مې په ذهن کې ګرځېدې. "زه نه غواړم ته خفه ووینم." ما احساس کړه چې دا مینه یوازې زما له خوا نه ده. زلیخا هم زما د زړه په څېر یو زړه لري، چې زما د خوښۍ او خفګان احساس کوي. خو هغه شپه یو بل شی زما زړه اندېښمن کړ. پلار مې له بهر څخه مور ته ټیلیفون وکړ. مور مې له ډېرې مودې وروسته له پلار سره اوږدې خبرې وکړې. کله چې یې ټیلیفون بند کړ، ما وپوښتل: "مورې، پلار څه ویل؟" مور مې لږه شېبه چوپه وه. بیا یې وویل: "ستا پلار وایي چې ډېر ژر به بېرته راشي." ما په خوښۍ وویل: "ډېر ښه!" خو مور مې هغه خبرې ونه کړې چې زه یې تمه لرله. هغې یوازې دومره وویل: "ساحله، کله چې پلار دې راشي، کېدای شي زموږ په ژوند کې یو لوی بدلون راشي." زما زړه ناڅاپه ناارامه شو. ما وپوښتل: "کوم بدلون؟" مور مې وویل: "لا یې وخت نه دی چې درته ووایم." ما بیا د پلار هغه پخوانۍ خبره را یاده کړه، چې ویل یې: "کله چې کور ته راغلم، له تاسو سره د یوې مهمې موضوع په اړه خبرې کوم." اوس مې زړه ته وېره پیدا شوه. ما له ځانه سره فکر وکړ: "ایا د پلار هغه مهمه خبره به زما او زلیخا له مینې سره تړاو ولري؟" زه نه پوهېدم. خو یوه خبره راته معلومه وه؛ که زموږ د مینې په لاره کې هر څومره ستونزې هم راشي، زه به هڅه وکړم چې د زلیخا عزت او د خپلې کورنۍ عزت دواړه وساتم. ځکه ما له زلیخا سره یوازې د مینې وعده نه وه کړې... ما له خپل زړه سره هم وعده کړې وه چې که دا مینه رښتینې وي، نو په صبر، احترام او حلاله لاره به یې تر پایه ساتم. خو د پلار راتګ ته یوازې څو ورځې پاتې وې... او زه نه پوهېدم چې هغه به زموږ د ژوند لپاره د خوښۍ خبر راوړي، که داسې خبره چې زما او زلیخا ترمنځ به د مینې تر ټولو لوی امتحان پیل کړي. نور بیا