ساحل او زلیخا 11 برخه

بله ورځ سهار وختي له خوبه پاڅېدم. د انګړ هوا ډېره ارامه وه او د مرغانو اوازونه له هرې خوا اورېدل کېدل. مور مې په پخلنځي کې چای تیاراوه او خور مې د کور په کارونو بوخته وه.له ناشتې وروسته انګړ ته راووتلم. لا مې څو شېبې نه وې تېرې کړې چې د ګاونډ د کور دروازه خلاصه شوه.زلیخا له خپلې مور سره بهر راووتله. د هغې په لاس کې د ګلونو یوه کوچنۍ لوښي وه. کله چې یې زه ولیدم، په ارامۍ یې سلام واچاوه.ما هم د موسکا سره سلام ځواب کړ.د هغې مور زموږ د مور خوا ته ورغله، خو زلیخا لږ شاته ودرېده. زموږ سترګې د څو شېبو لپاره سره ولګېدې. نه هغې څه وویل او نه ما، خو دواړو موسکا وکړه.لږ وروسته د زلیخا مور زموږ له مور سره په خبرو بوخته شوه.زه د انګړ په یوه کونج کې ولاړ وم. ناڅاپه زلیخا ورو ورو زما خواته راغله او په ټیټ غږ یې وویل:"ساحله، ستا مور اوس ښه ده؟"ما وویل:"الحمدلله، اوس ډېره ښه ده. ستا د دعاګانو برکت و."هغې په شرمېدلې موسکا وویل:"دعا خو هر مسلمان د بل لپاره کوي."ما وخندل او ومې ویل:"خو ستا دعا زما لپاره ځانګړې وه."هغې سر ښکته کړ او ورو یې وویل:"کله چې د چا خیر وغواړې، الله یې دعا قبلوي."هماغه وخت د زلیخا مور غږ وکړ:"زلیخا لورې!"هغې زما خواته وکتل او ویې ویل:"زه ځم... بیا به خبرې وکړو."ما په ارام غږ وویل:"الله دې مل شه."هغې موسکا وکړه او د خپلې مور خواته روانه شوه.زه تر ډېره د هغې د تګ لوري ته کتل. په زړه کې مې احساس کاوه چې زموږ ترمنځ د اعتماد او احترام اړیکه ورځ تر بلې پیاوړې کېږي.ما له ځانه سره وویل:"رښتینې مینه په بیړه نه جوړېږي، بلکې د باور، احترام او صبر له لارې وده کوي."خو زه نه پوهېدم چې راتلونکې ورځې به زموږ د دواړو زړونو لپاره نورې هم نوې کیسې له ځان سره راوړي.نور بیا