ساحل او زلیخا 12 برخه

له هغې ورځې وروسته، زموږ د دواړو کورنیو تګ راتګ لږ څه زیات شو. کله به د زلیخا مور زموږ کور ته راغله او کله به زما مور د دوی پوښتنې ته ورغله. د همدې تګ راتګ له امله به زه او زلیخا هم کله ناکله یو بل وینو، خو تل به مو د ادب او احترام حدود ساتل.یوه ورځ د مازیګر له لمانځه وروسته، مور مې راته وویل:"ساحله، دا مېوه د زلیخا مور ته یوسه."ما په موسکا وویل:"سمه ده، مورې."د مېوو کاسه مې واخیسته او د ګاونډ کور ته ورغلم. دروازه مې ورو وټکوله.څو شېبې وروسته زلیخا دروازه خلاصه کړه.کله چې یې زه ولیدم، په شونډو یې نرمه موسکا خپره شوه.هغې وویل:"السلام علیکم."ما هم سلام واچاوه او ومې ویل:"مور مې دا مېوه رالېږلې ده."هغې کاسه له ما واخیسته او ویې ویل:"الله دې ستاسې په رزق کې برکت واچوي."هماغه وخت د هغې مور له کور دننه غږ وکړ:"زلیخا! څوک دي؟"هغې ځواب ورکړ:"ساحل دی، مورې."د هغې مور وویل:"زویه، مننه. مور ته دې هم سلام ووایه."ما وویل:"ان‌شاءالله."کله چې غوښتلم بېرته وګرځم، زلیخا ورو غږ راکړ:"ساحله..."ما شاته وکتل.هغې په موسکا وویل:"د مور د روغتیا خیال ساته."ما هم په موسکا ځواب ورکړ:"ته هم د خپلې مور خیال ساته."زلیخا ورو سر وخوځاوه.زما د تلو پر مهال مې احساس کاوه چې زموږ ترمنځ هره لنډه خبره د زړه په کومه ژوره برخه کې ځای نیسي.کور ته چې ورسېدم، مور مې وپوښتل:"ورورسېدې؟"ما وویل:"هو مورې، سلامونه یې هم درته وویل."مور مې موسکا وکړه او ویې ویل:"ښه خلک دي، الله دې یې تل خوشحاله لري."ما د مور خبرو ته سر وخوځاوه، خو په زړه کې مې یوازې د زلیخا هغه نرمه موسکا ګرځېده.هغه ورځ مې لومړی ځل احساس کړ چې کله انسان له چا سره رښتینی احترام او مینه ولري، نو د هغه د یوې موسکا خوښي هم د ټولې ورځې ستړیا ختموي.خو لا هم زموږ د مینې کیسه د خپل پیل په پړاو کې وه، او د برخلیک کتاب لا ډېرې پاڼې د لوستلو لپاره پاتې وې.نور بیا