ساحل او زلیخا 13 برخه

ساحل او زلیخا 13له هغې ورځې وروسته څو ورځې په ارامۍ تېرې شوې. زموږ د کور او د زلیخا د کور ترمنځ تګ راتګ د پخوا په څېر روان و. مور مې به کله د دوی پوښتنه کوله او کله به د زلیخا مور زموږ کور ته راتله. زه به په زړه کې خوشحاله وم، ځکه پوهېدم چې د دواړو کورنیو ترمنځ احترام ورځ تر بلې زیاتېږي.یوه ورځ د مازیګر له لمانځه وروسته زه د کور د انګړ په باغچه کې بوخت وم. څو ګلان مې کرلي وو او ورته مې اوبه ورکولې. هماغه وخت مې احساس کړل چې څوک د دروازې ترڅنګ ولاړ دي.سر مې پورته کړ.زلیخا وه.په لاس کې یې یو کوچنی لوښی نیولی و.هغې په موسکا وویل:"السلام علیکم، ساحله."ما هم په خوشحالۍ سلام ځواب کړ."وعلیکم السلام، راشه."هغې وویل:"مور مې ستاسې مور ته تازه مستې رالېږلې دي."ما لوښی ترې واخیست او ومې ویل:"الله دې خیر درکړي، مور مې به خوشحاله شي."هغې د باغچې ګلونو ته وکتل او په خوښۍ یې وویل:"دا ګلان تا کرلي دي؟"ما وخندل."هو، کله چې وخت پیدا کړم، دلته بوختېږم."هغې د یوه سپین ګل خواته لاس ونیو، خو ونه یې شکاوه. یوازې یې په موسکا ورته وکتل او ویې ویل:"ګلان چې هر څومره ښکلي وي، که څوک یې بې وخته وشکوي، ژر مړاوي کېږي."ما د هغې خبرې ته په دقت غوږ ونیو او ومې ویل:"لکه ځینې احساسات... که په بیړه ښکاره شي، شاید ارزښت یې کم شي."هغې زما خواته وکتل، بیا یې ورو موسکا وکړه."بالکل همداسې."موږ دواړه د څو شېبو لپاره چوپ شو.یوازې د مازیګر نرم باد چلېده او د ګلونو خوشبويي په انګړ کې خپره وه.زلیخا ورو وویل:"کله چې زه خفه یم، د ګلونو لیدل راته آرام راکوي."ما وویل:"زه هم همداسې یم، خو اوس یو بل شی هم شته چې زړه مې خوشحالوي."هغې په حیرانتیا وپوښتل:"څه شی؟"ما لږ موسکا وکړه او ومې ویل:"کله چې د ګاونډ د دروازې د خلاصېدو غږ واورم."هغې پوه شوه چې زما مطلب څه دی.په شرم یې سر ښکته کړ او په موسکا یې وویل:"ته بیا هم هماغسې د زړه خبرې په اشارو کوې."ما وخندل."ځینې خبرې په اشارو کې ښکلې وي."هماغه وخت د کور دننه د مور غږ راغی:"ساحله، زویه!"ما ځواب ورکړ:"هو مورې!"مور مې بهر راووتله. زلیخا ته یې په مینه وویل:"لورې، ولې ولاړه یې؟ راشه، چای وڅښه."زلیخا په ادب وویل:"مننه، مورجانې، بل وخت به ان‌شاءالله. مور مې انتظار راباندې کوي."مور مې وویل:"سلامونه ورته ووایه."زلیخا وویل:"حتماً."هغې چې د تلو لپاره مخ واړاوه، یو ځل یې بیا شاته وکتل. زموږ سترګې بیا سره ولګېدې.هغې په ورو غږ وویل:"ساحله... د ګلونو ښه خیال ساته."ما موسکا وکړه او ومې ویل:"که الله کول، تر هغو به یې وساتم چې تل شنه او تازه پاتې شي."هغې هم په موسکا وویل:"ځینې ګلان یوازې په اوبو نه، بلکې په پاملرنه هم تازه پاتې کېږي."دا یې وویل او د خپل کور پر لور روانه شوه.زه تر ډېره د انګړ په منځ کې ولاړ وم. د هغې وروستۍ خبره مې بیا بیا په ذهن کې ګرځېده.ما د باغچې ګلونو ته وکتل او په زړه کې مې وویل:"رښتینې مینه هم د همدې ګلونو په شان ده. که په صبر، احترام او وفادارۍ وساتل شي، هره ورځ لا ښکلې کېږي."ما لا نه پوهېدم چې برخلیک زموږ لپاره څه لیکلي دي، خو دومره مې باور پیدا شوی و چې زما او زلیخا د کیسې تر ټولو ښکلې پاڼې لا مخې ته پرتې دي.نور بیا