ساحل او زلیخا 14 برخه

سبا ورځ د جمعې ورځ وه. سهار وختي مې له پلار سره په ټیلیفون خبرې وکړې. هغه راته وویل چې د کارونو له امله به لا څو ورځې نور هم بهر وي. ما دعا ورته وکړه او ټیلیفون مې بند کړ.د جمعې له لمانځه وروسته د کور انګړ ته راووتلم. هوا صافه وه او د ونو پاڼې د نرم باد له امله ورو ورو خوځېدې.په همدې وخت کې د ګاونډ له کوره د زلیخا غږ راغی."ساحله!"سر مې پورته کړ. زلیخا د خپل کور د انګړ له دروازې سره ولاړه وه.ما په موسکا وویل:"هو، زلیخا."هغې په ارام غږ وویل:"مور مې ویل که ستا مور په کور کې وي، لږه شېبه دې زموږ کور ته راشي."ما وویل:"مور مې اوس د خاله کره تللې ده، خو چې راشي، حتماً به یې خبر کړم."هغې وویل:"مننه."غوښتل یې بېرته لاړه شي، خو بیا لږه شېبه ودرېده."ساحله، یوه پوښتنه درنه وکړم؟"ما وویل:"هو، ولې نه."هغې په موسکا وویل:"ته ولې هر وخت دومره آرام یې؟ ما هېڅکله نه دي لیدلي چې په چا دې لوړ غږ کړی وي."ما لږ وخندل."مور مې تل راته ویلي، د انسان ښکلا په اخلاقو کې ده، نه په غوسه."هغې په خوښۍ سر وخوځاوه."ستا مور رښتیا ښه نصیحت کوي."ما وویل:"او ستا په اړه هم یوه خبره درته وکړم؟"هغې په حیرانتیا وپوښتل:"کومه خبره؟"ما وویل:"ته چې موسکا وکړې، د انسان خفګان هم کم شي."د هغې پر مخ د شرم او خوښۍ ګډ احساس ښکاره شو.هغې خپلې سترګې ښکته کړې او په ورو غږ یې وویل:"ته بیا هم د زړه خبرې کوې."ما وخندل."ځکه چې ځینې خبرې له زړه راووځي."څو شېبې دواړه غلي وو. یوازې د باد غږ اورېدل کېده.زلیخا ورو وویل:"ساحله، کله کله له الله څخه یوه دعا کوم."ما وپوښتل:"کومه دعا؟"هغې په نرم غږ وویل:"دعا کوم چې زموږ دواړو کورنیو ترمنځ همدا مینه او احترام همداسې پاتې شي."ما په ارامۍ وویل:"آمین."د هغې په شونډو موسکا خپره شوه.په همدې وخت کې د زلیخا مور له کوره غږ وکړ:"زلیخا لورې!"هغې په بیړه وویل:"زه ځم، بیا به خبرې وکړو."ما وویل:"الله دې مل شه."هغې له تلو مخکې یو ځل بیا شاته وکتل او موسکا یې وکړه.زه تر هغې ولاړ وم چې د خپل کور دروازه یې ورو وتړله.ما په زړه کې احساس وکړ چې هره ورځ زموږ د زړونو ترمنځ باور لا زیاتېږي.خو لا هم وخت نه و رسېدلی چې د خپلې مینې خبره له کورنیو سره شریکه کړو.موږ دواړو پرېکړه کړې وه چې تر هر څه مخکې به د خپلو کورنیو عزت او احترام ساتو، ځکه رښتینې مینه په صبر او ښه اخلاقو لا ښکلې کېږي.نور بيا