ساحل او زلیخا 16 برخه

هغه ورځو کې زموږ د کور او د زلیخا د کور ترمنځ اړیکه لا نوره هم ښه شوې وه. مور مې به د زلیخا له مور سره ډېرې خبرې کولې، او کله ناکله به د کور د کارونو په بهانه یو بل ته تلل راتلل.زه به چې کله زلیخا ولیدله، زړه مې بې اختیاره خوشحالېده، خو اوس مې هڅه کوله چې خپل احساسات ډېر ښکاره نه کړم.یوه ورځ سهار مور مې راته وویل:"ساحله، زویه! نن د خاله کره ځم. ستا خور هم راسره ځي، ته به کور ته پام کوې."ما وویل:"سمه ده مورې، تاسو لاړ شئ."مور او خور مې د خاله کور ته لاړې.کور چې خاموش شو، زه د انګړ په یوه کونج کې ناست وم. لږ وروسته مې د ګاونډ له کوره د زلیخا غږ واورېد."ساحله!"ما سر پورته کړ.زلیخا د خپل کور مخې ته ولاړه وه.ما وویل:"هو؟"هغې وویل:"ستا مور او خور چېرته دي؟"ما ورته وویل:"د خاله کره تللې دي."هغې لږه شېبه چوپتیا وکړه، بیا یې وویل:"نو ته یوازې یې؟"ما په موسکا وویل:"هو، خو زه له یوازیتوب سره عادت یم."هغې وویل:"یوازېتوب ښه شی نه دی."ما وخندل:"ولې؟"هغې وویل:"ځکه چې انسان ډېر فکر کوي."ما ورته وویل:"زما فکر خو یوازې په یوه کس بوخت وي."هغې سمدستي پوه شوه چې زما مطلب څه دی.په شرم یې سترګې ښکته کړې او ویې ویل:"ته بیا شروع شوې."ما په خندا وویل:"څه وکړم؟ زړه مې چې څه وایي، ژبه مې هماغه وايي."زلیخا لږه شېبه چوپه وه.بیا یې ورو وویل:"ساحله، که یوه ورځ زه درسره خبرې ونه کړم، ته به خفه شې؟"ما بې له ځنډه وویل:"هو."هغې وپوښتل:"ولې؟"ما وویل:"ځکه چې ستا خبرې زما د ورځې یوه برخه ګرځېدلې دي."زلیخا په ارامۍ وویل:"او که زه څو ورځې ونه ویني؟"ما وویل:"نو بیا به د هرې دروازې ټکولو ته فکر کوم چې شاید ته یې."هغې موسکا وکړه."ته رښتیا هم عجیبه یې."ما وویل:"او ته زما د دې عجیب والي لامل یې."هغې غوښتل څه ووایي، خو د خپلې مور غږ یې واورېد."زلیخا! لورې، راشه."هغې وویل:"مور مې غږ کوي."ما وویل:"لاړه شه."هغې څو قدمه واخیستل، بیا یې شاته وکتل."ساحله...""هو؟"هغې په نرم غږ وویل:"خپل ځان ته پام کوه."ما موسکی شوم."ته هم."هغې بېرته خپل کور ته لاړه.زه ډېر وخت هماغه ځای ولاړ وم.د هغې وروستۍ خبره مې په زړه کې ګرځېده."خپل ځان ته پام کوه."ما له ځان سره وویل:"څومره عجیبه ده... کله چې یو څوک درته مهم شي، د هغه یوه ساده خبره هم د زړه لپاره لویه معنا پیدا کوي."ماښام مور او خور مې د خاله له کوره بېرته راغلې.مور مې چې کور ته داخله شوه، راته یې وویل:"زویه، ډېر خاموش ښکارې، څه خبره ده؟"ما موسکا وکړه او ومې ویل:"هیڅ خبره نشته مورې، بس لږ ستړی وم."خو زما زړه پوهېده چې خبره یوازې ستړیا نه وه.زما په زړه کې د زلیخا لپاره هغه احساس ورځ تر بلې زیاتېده.او شاید د هغې په زړه کې هم همدا احساس و.خو موږ دواړو غوښتل چې دا مینه په بېړه نه، بلکې په صبر او احترام سره مخته یوسو.موږ لا نه پوهېدو چې د راتلونکو ورځو په یوه ناڅاپي پېښه کې به زموږ د دواړو کورنۍ د یوې مهمې خبرې لپاره سره کښېني...او هماغه ورځ به زموږ د مینې په کیسه کې یو نوی فصل پیل شي. نور بیا له څو ورځو راهیسې زما په زړه کې یو عجیب احساس و. داسې ښکارېده چې زموږ د ژوند په اړه کومه مهمه خبره راروانه ده.یوه ماښام پلار مې له بهر څخه کور ته راغی. مور مې ډېره خوشحاله وه او خور مې هم د پلار راتګ ته خوشحاله وه.د شپې له ډوډۍ وروسته پلار مې ټولې کورنۍ ته وویل:"زه غواړم له تاسو سره د ساحل د راتلونکي په اړه یوه مهمه خبره وکړم."زما زړه لږ وارخطا شو.پلار مې وویل:"ساحل اوس لوی شوی، نو د ژوند د راتلونکي لپاره باید په سمه توګه فکر وشي."زه چوپ ناست وم.وروسته پلار مې وویل چې د ګاونډ د زلیخا کورنۍ په اړه یې له خلکو ښه خبرې اورېدلې دي او د هغوی کورنۍ ورته محترمه ښکاري.زما زړه په همدې شېبه کې په زور درزا پیل کړه.مور مې زما خواته وکتل او موسکۍ شوه.پلار مې وویل:"که د زلیخا کورنۍ هم راضي وي او ساحل هم خپله خوښه ولري، نو موږ کولای شو چې د دواړو کورنیو ترمنځ د کژدې خبرې وکړو."زه د خوښۍ له امله څو شېبې خبرې نه شوای کولای.مور مې راته وویل:"زویه، ته څه وایې؟"ما په ټیټ غږ وویل:"مورې... که د هغوی کورنۍ راضي وي، زه هم راضي یم."سبا زموږ کورنۍ د زلیخا کور ته ورغله.د زلیخا کورنۍ هم په درناوي خبرې واورېدې.کله چې د زلیخا نظر وپوښتل شو، هغې په شرمېدلې موسکا سر ښکته کړ او په ډېر نرم غږ یې وویل:"زه هم راضي یم."دواړو کورنیو په خوښۍ دعا وکړه.هماغه ورځ زموږ د کژدې خبرې په خیر پای ته ورسېدې.ما چې زلیخا ولیده، د هغې پر مخ داسې موسکا وه چې ما تر اوسه نه وه لیدلې.هغې یوازې دومره وویل:"ساحله، زموږ دعا قبوله شوه."ما موسکی شوم او ومې ویل:"الحمدلله."زموږ د مینې هغه اوږده لاره، چې د اوبو له یوې ساده بوشکې څخه پیل شوې وه، اوس د دواړو کورنیو د رضایت تر کوره رسېدلې وه.