ساحل او زلیخا 17 برخه

کژدې له ورځې وروسته زموږ ژوند ډېر بدل شو.زلیخا اوس زما لپاره یوازې ګاونډۍ نه وه؛ زموږ کورنۍ هم زموږ د اړیکې په اړه خبر وې او ټول شیان په ښکاره او د احترام په فضا کې روان وو.مور مې به کله زلیخا زموږ کور ته راوسته او دواړه به د راتلونکي د واده په اړه خبرې کولې.زما خور هم ډېره خوشحاله وه.یوه ورځ یې راته په موسکا وویل:"ساحله، اوس خو دې د ګاونډ دروازه رسمي هم شوه."ما وخندل او ومې ویل:"ته هم بس زما ملنډې وهه."هغې وویل:"نه، زه خو خوشحاله یم."زلیخا هم له بلې خوا د واده لپاره د کورنۍ له ښځو سره په تیاریو بوخته وه.هره ورځ به یو نوی کار و.کله به د جامو خبره وه، کله د مېلمنو، کله د کور د تیارولو.زه به چې د دې ټولو خبرو په اړه فکر وکړم، زړه مې له خوښۍ ډکېده.خو زلیخا به تل راته یوه خبره کوله:"ساحله، د واده له ورځې وروسته هم باید هماغه احترام وساتو چې تر اوسه مو ساتلی دی."ما ورته وویل:"زه به هېڅکله ستا احترام هېر نه کړم."هغې موسکا وکړه."نو زه هم خوشحاله یم."د واده ورځ ورځ تر بلې رانږدې کېده.زموږ دواړه کورنۍ په خوښۍ او تیاریو بوختې وې.زه به کله کله د خپل ژوند په تېرو ورځو فکر وکړم.هغه ورځ به مې را یاده شوه چې زلیخا د اوبو بوشکه په لاس زموږ د کور دروازې ته راغلې وه.هغه ورځ دومره عادي وه، خو موږ نه پوهېدو چې همدا به د یوې اوږدې کیسې پیل وي.