ساحل او زلیخا 19 برخه

واده مو وشو.څو ورځې وروسته چې د واده شور او مېلمستیاوې لږې ارامې شوې، زه د خپل ژوند نوي پړاو ته ناست وم.ما د تېر وخت ټولې خاطرې یو ځل بیا ذهن ته راوړې.د مور ناروغي...د زلیخا اندېښنه...زموږ لومړنۍ خبرې...هغه موسکاوې...هغه ورځې چې به یو بل ته مو یوازې له لرې کتل... او هغه ورځ چې زلیخا د اوبو بوشکه په لاس زموږ د کور دروازې ته راغلې وه.ما په موسکا زلیخا ته وویل:"که هغه ورځ ستا کره اوبه نه وای ختمې شوې، شاید زموږ کیسه به هېڅکله نه وای پیل شوې."زلیخا وخندل."نو اوس به هر ځل چې اوبه ختمې شي، زه باید ستا کور ته راشم؟"ما هم وخندل او ومې ویل:"نه، اوس خو نور اړتیا نشته چې د اوبو لپاره راشې."هغې وپوښتل:"ولې؟"ما وویل:"ځکه اوس زموږ کورونه یو دي، ستا هره اړتیا زما اړتیا ده."هغې په خوښۍ موسکا وکړه.بیا یې په ارام غږ وویل:"ساحله، یوه خبره درته وکړم؟"ما وویل:"هو."هغې وویل:"زموږ مینه ځکه ښکلې شوه چې موږ یې په بیړه نه وهلې. صبر مو وکړ، د خپلو کورنیو احترام مو وساته او د هرې پرېکړې لپاره مو د مشرانو رضا غوښتله."ما سر وخوځاوه."همدا به تل ساتو."هغې وویل:"وعده؟"ما وویل:"وعده."د ماښام هوا ډېره ارامه وه.موږ د انګړ په یوه کونج کې ناست وو.ما هغو ګلونو ته وکتل چې څو ورځې مخکې مې کرلي وو.ځینې یې لا هم تازه او شنه وو.ما زلیخا ته وویل:"ته په یاد لرې چې یوه ورځ دې راته وویل، ځینې ګلان یوازې په اوبو نه، بلکې په پاملرنه هم تازه پاتې کېږي؟"هغې موسکا وکړه."هو."ما وویل:"زموږ مینه هم همداسې ده."هغې وویل:"نو باید ټول عمر یې خیال وساتو."ما وویل:"ان‌شاءالله."د هغې پر مخ موسکا وه او زما په زړه کې سکون.ما پوه شوم چې مینه یوازې د دوو کسانو یو بل خوښول نه دي.مینه هغه وخت ښکلې کېږي چې په کې احترام، باور، صبر، وفاداري او د کورنیو رضا وي.زموږ کیسه د یوې عادي ورځې څخه پیل شوې وه.یوه نجلۍ د اوبو بوشکه په لاس راغله...یو هلک یې بوشکه ډکه کړه...او دواړو هېڅکله فکر نه کاوه چې د همدې ساده پېښې له لارې به د دوی د ژوند تر ټولو ښکلې کیسه پیل شي.خو ژوند همداسې دی.ځینې لویې کیسې له ډېرو وړو پېښو پیلېږي.او زموږ د کیسې نوم به تل دا وي:پای............