ساحل او زلیخا 9 برخه

له هغې ورځې وروسته، زما او د زلیخا ترمنځ یو عجیب بدلون راغلی و. موږ به یو بل ته کتل، موسکا به مو کوله، خو بیا به مو داسې ښودله لکه هېڅ خبره چې نه وي شوې.زما لپاره به هره ورځ د هغې په تمه وه.سهار به چې له خوبه پاڅېدم، لومړی به مې د ګاونډ د کور دروازې ته وکتل. ما به په زړه کې ویل:"شاید نن به راشي."کله به چې د دروازې ټکولو غږ واورېدم، زړه به مې ویل چې زلیخا ده، خو کله به چې بل څوک و، زړه به مې لږ خفه شو.یوه ورځ د مازیګر پر مهال د کور په انګړ کې ناست وم. هوا ډېره ښکلې وه. د لمر وروستۍ وړانګې د اسمان پر مخ خپرې وې او د ماښام نسیم په ارامۍ چلېده.مور مې له خور سره د خاله کره تللې وې.زه بیا یوازې وم.په همدې وخت کې مې د دروازې ټکولو غږ واورېد.زړه مې په چټکۍ درزا پیل کړه.ما په موسکا له ځانه سره وویل:"دا به زلیخا وي."دروازې ته ورغلم او دروازه مې خلاصه کړه.رښتیا هم زلیخا وه.خو دا ځل یې په لاس کې نه د اوبو بوشکه وه او نه یې کوم پیغام راوړی و.ما ورته په حیرانتیا وویل:"زلیخا، نن بیا څه خبره ده؟"هغې په موسکا وویل:"هیڅ خبره نه ده، بس همداسې راغلم."ما د هغې خبرو ته په حیرانتیا وکتل."همداسې؟"هغې سر ښکته کړ او په نرمه موسکا یې وویل:"هو... همداسې."ما په زړه کې احساس وکړ چې زما د زړه تر ټولو لویه هیله همدا وه؛ چې زلیخا یوازې زما د لیدلو لپاره زموږ کور ته راغلې وي.ما ورته وویل:"نو راشه، لږ کېنه."هغې وویل:"نه، ډېر وخت نه لرم."ما په ټوکه وویل:"ته خو هر ځل وایې چې ډېر وخت نه لرې، بیا هم ډېرې خبرې کوې."هغې وخندل او ویې ویل:"شاید ځکه چې ستا سره خبرې کول خوند کوي."د هغې دا خبره زما په زړه کې داسې ځای ونیوه چې هېڅکله به یې هیره نه کړم.ما په نرم غږ وویل:"زلیخا، زه هم ستا د خبرو انتظار کوم."هغې زما خواته وکتل.زموږ سترګې سره مخامخ شوې.د هغې په سترګو کې داسې احساس و چې زه یې په الفاظو نه شم بیانولی.هغې ورو وویل:"ساحله، ته پوهېږې چې کله کله انسان د یو چا په اړه ډېر فکر کوي، خو نه پوهېږي ولې؟"ما وویل:"هو، پوهېږم."هغې وپوښتل:"ولې؟"ما ورته وکتل او ومې ویل:"ځکه چې هغه کس د انسان په زړه کې ځانګړی ځای پیدا کړی وي."زلیخا چوپه شوه.ما فکر وکړ چې شاید زما خبره یې خوښه نه شوه، خو ناڅاپه یې په نرمه موسکا وویل:"نو که داسې وي، ستا په زړه کې هم څوک ځانګړی ځای لري؟"ما د هغې سترګو ته وکتل.دا هغه پوښتنه وه چې شاید له ډېرې مودې راهیسې مې زړه ورته انتظار کاوه.ما په ټیټ غږ وویل:"هو."زلیخا سمدستي وپوښتل:"څوک؟"زما زړه غوښتل هماغه شېبه ورته ووایم:"ته."خو د خولې له لارې مې یوازې دومره راووتل:"هغه څوک چې اوس زما مخې ته ولاړه ده."زلیخا څو شېبې بې حرکته پاتې شوه.د هغې پر مخ د حیرانتیا او خوښۍ ګډ احساس ښکاره شو.هغې سترګې ښکته کړې.ما هم چوپتیا اختیار کړه.څو شېبې وروسته یې په ډېر نرم غږ وویل:"ساحله، ته ډېرې ښکلې خبرې کوې."ما وویل:"ځکه چې د زړه خبرې دي."هغې ورو سر پورته کړ."که د زړه خبرې وي، نو باید انسان یې له خپل زړه څخه پټې نه کړي."ما په حیرانتیا ورته وکتل.زلیخا موسکۍ شوه او ویې ویل:"ځکه چې ځینې احساسات که ډېر پټ وساتل شي، انسان وروسته پښېمانه کېږي."زما زړه په زور درزا پیل کړه.ما احساس وکړ چې زلیخا هم هغه څه وايي چې زما زړه یې له ډېرې مودې راهیسې ویل.ما په ټیټ غږ وویل:"زلیخا، زه نه پوهېږم چې ته به زما د دې خبرو په اړه څه فکر کوې، خو له هغې ورځې چې ته د اوبو بوشکه په لاس زموږ د کور دروازې ته راغلې وې، زما په ژوند کې یو څه بدل شوي دي."هغې په ارامۍ زما خبرې اورېدلې.ما ادامه ورکړه:"له هغې ورځې وروسته ستا لیدل زما د ورځې تر ټولو ښکلې شېبه وي. که څو ورځې دې ونه وینم، زړه مې ناارامه وي. او کله چې ستا د دروازې ټکولو غږ واورم، داسې احساس کوم لکه ټوله ورځ مې چې ناڅاپه ښکلې شوه."زلیخا د څو شېبو لپاره چوپه وه.بیا یې په سترګو کې د خوښۍ اوښکې راټولې شوې.هغې په ټیټ غږ وویل:"ساحله، ما هم ډېر وخت غوښتل چې دا خبره درته وکړم، خو وېرېدم."ما په اندېښنه وپوښتل:"له څه شي؟"هغې وویل:"له دې چې شاید ته زما په اړه داسې فکر ونه لرې."ما په حیرانتیا وویل:"نو ته هم...؟"هغې زما خبره بشپړه کړه:"هو، ساحله."زما زړه په هغه شېبه کې داسې خوشحاله شو چې هېڅ الفاظ یې بیانولی نه شي.زلیخا په نرمه موسکا وویل:"زه هم ستا په اړه فکر کوم. کله چې ته څو ورځې زموږ کور ته رانشې، زه بې اختیاره ستاسې د کور پر لور ګورم. کله چې د دروازې غږ واورم، زړه مې غواړي چې ته به یې."موږ دواړه چوپ شوو.خو دا چوپتیا د پخوا په شان نه وه.اوس زموږ د زړونو ترمنځ هغه راز چې تر دې دمه پټ و، په ښکاره شوی و.زلیخا په نرم غږ وویل: "خو ساحله، زموږ د دې احساس تر څنګ باید د خپلو کورنیو احترام هم وساتو."ما وویل:"زه هم همدا غواړم. زه نه غواړم زموږ د احساس له امله زموږ د کورنیو ترمنځ کومه ستونزه پیدا شي."هغې موسکا وکړه او ویې ویل:"نو که زموږ مینه رښتینې وي، باید د احترام او صبر له لارې یې وساتو."ما سر وخوځاوه."زه به هېڅکله داسې کار ونه کړم چې ستا یا زما د کورنۍ عزت ته زیان ورسوي."زلیخا زما خبرو ته وکتل او په سترګو کې یې د باور رڼا ښکاره شوه.هغې د تلو لپاره مخ واړاوه، خو دا ځل مې زړه نه غوښتل چې ژر لاړه شي.ما ورته وویل:"زلیخا."هغې شاته وکتل.ما وویل:"نن چې ته راغلې، زما ټوله ورځ دې بدله کړه."هغې موسکا وکړه او ویې ویل:"او ته پوهېږې چې زه ولې راغلم؟"ما وویل:"نه."هغې په نرمه موسکا وویل:"ځکه چې زړه مې غوښتل تا ووینم."دا یې وروستۍ خبره وه.هغې روانه شوه.زه د دروازې تر څنګ ولاړ وم او تر هغې مې کتل.په هغه ماښام کې، د لمر وروستۍ وړانګې هم ورو ورو ورکېدې، خو زما په زړه کې یوه نوې رڼا پیدا شوې وه.هغه رڼا د یوې داسې مینې وه چې د اوبو له یوې ساده بوشکې څخه پیل شوې وه، خو اوس یې د دوو زړونو ترمنځ ځای نیولی و.او ما په زړه کې وویل:"زلیخا، که زموږ د برخلیک په کتاب کې یو بل ته لیکل شوي یو، نو هېڅ فاصله به مو زړونه له یو بل څخه جلا نه کړي."خو موږ دواړه لا نه پوهېدو چې زموږ د دې مینې تر ټولو لوی امتحان لا زموږ مخې ته و...نور بیا