شپږمه برخه: د روغتون زنګ

مریم چې د ټیلیفون خبرې واورېدې، رنګ یې ژیړ شو او سترګې یې له اوښکو ډکې شوې.فرید وارخطا شو او پوښتنه یې وکړه:"مریم، څه شوي؟"هغې په رپېدلي غږ وویل:"پلار مې... روغتون ته انتقال شوی دی. ډاکټرانو ویلي چې حالت یې ښه نه دی."له دې خبرې سره سم، مریم بې اختیاره روانه شوه. فرید هم ورپسې لاړ.د روغتون په دهلېز کې د مریم مور په ژړا ناسته وه او حامد د ډاکټر له خونې راوت.ډاکټر وویل:"موږ خپله هڅه کوو، خو ناروغ باید ژر عملیات شي."د عملیاتو لګښت ډېر لوړ و، او د مریم کورنۍ یې د برابرولو وس نه درلود.فرید د مریم غمجنو سترګو ته وکتل. له ځان سره یې پرېکړه وکړه چې هره مرسته یې له وسه کېږي، ترسره به یې کړي.هغه خپل سپما شوي پیسې راوایستلې او حامد ته یې ورکړې.حامد په حیرانتیا وویل:"فرید، دا ولې؟"فرید په ارام غږ ځواب ورکړ:"د مینې ارزښت په خبرو نه، بلکې په عمل کې وي."د مریم سترګې له اوښکو ډکې شوې.هغې ورو وویل:"فرید... زه به دا احسان هېڅکله هېر نه کړم."خو په همدې وخت کې یو بل سړی روغتون ته راغی. د هغه په راتګ سره د مریم د مور رنګ بدل شو او په اندېښمن غږ یې وویل:"ته... دلته څه کوې؟"هغه سړي یوازې دومره وویل:"زه د خپل حق اخیستو لپاره راغلی یم."د هغه خبرې د هر چا زړه ولړزاوه...دوام لري... ❤️