مرغی

په ځنګله کې يوه ښکلي مرغه ژوند کاوه. یوه ورځ يې يو بزګر وليد چې لوښی يې په لاس کې و او له ځنګل څخه تېرېده. مرغه له بزګر څخه پوښتنه وکړه: «په دې لوښي کې څه دي؟» بزګر ځواب ورکړ: «چينجي دي، هټۍ ته يې وړم او پر بڼکو يې بدلوم.» مرغه وويل: زه ډېرې بڼکې لرم، يوه به يې تاته درکړم. دا چينجي ماته راکړه زه به په چينجو پسې د ګرځيدلو له شره خلاص شم. بزګر چينجي مرغه ته ورکړل او ده خپله بڼکه وايسته او بزګر ته يې ورکړه. راتلونکي ورځي همدا کار تکرارېده تر دې چې يوه ورځ راورسيده چې ښکلي مرغه نورې ډيرې بڼکې نه درلودې. ډېر پرواز يې نه شوای کولی، له همدې کبله د چينجو ښکار هم ترې پاتې شو. ښکلا او د سندرو ويلو ځواک يې هم له لاسه ورکړی و چې بلاخره مړ شو.د کيسې اخلاقي پيغام ډېر واضح دی: مرغه غوښتل خپل خواړه له اسانه لاري ترلاسه کړي، خو همدا اسانه لاره د ده لپاره په تر ټولو ستونزمنه لار بدله شوه.