د مور وروستۍ دعاپه یوه کوچني کلي کې یو هلک له خپلې مور سره اوسېده. پلار یې ډېر وخت مخکې له نړۍ تللی و، نو د کور ټولې هیلې د همدې هلک په اوږو وې.مور یې هر سهار هغه له خوبه پاڅاوه او ویل به یې:«زویه! درس ووایه، ښه انسان جوړ شه؛ زه ستا له بریا پرته بل څه نه غواړم.»هلک به ښوونځي ته تله، خو د کور حالت ډېر خراب و. کله به یې د کتابونو لپاره پیسې نه لرلې او کله به یې د ډوډۍ لپاره.یوه ورځ مور یې ناروغه شوه. هلک ورته وویل:«مورې! زه به کار وکړم، ستا درمل به واخلم.»مور یې په کمزوري غږ ورته وویل:«نه زویه، ته خپل درس مه پرېږده. که زه نه وم، ستا علم به درسره وي.»هلک د مور خبره ومنله او خپلې زده‌کړې ته یې دوام ورکړ.څو ورځې وروسته، کله چې له ښوونځي څخه کور ته راغی، د کور دروازه یې خلاصه وه؛ خو مور یې د تل لپاره سترګې پټې کړې وې.هلک د مور تر څنګ کېناست، لاس یې ونیو او په ژړا یې وویل:«مورې! زه راغلم... خو ته ولې راته انتظار ونه کړې؟»په کوټه کې یوازې چوپتیا وه.کلونه تېر شول. هلک په زده‌کړو کې ډېر بریالی شو او یو ښه انسان او ښوونکی جوړ شو. یوه ورځ یې د خپل ښوونځي مخې ته د مور په نوم یو کتابتون جوړ کړ.د کتابتون پر دروازه یې ولیکل:«دا ځای د هغې مور د دعا یادګار دی، چې خپل ژوند یې د خپل زوی راتلونکي ته ورکړ.»هغه هره ورځ ماشومانو ته ویل:«که مور او پلار مو درسره وي، قدر یې وکړئ؛ ځکه د هغوی دعا داسې خزانه ده چې قیمت یې هېڅکله نه شي ټاکل کېدای.»او کله چې به یوازې شو، د مور هغه وروستۍ خبره به یې په یاد شوه:«زویه، ښه انسان جوړ شه.»همدا جمله د هغه د ټول ژوند تر ټولو لویه لارښوونه وه.

وه به ژاړې. وه به ژاړې د مور کیسه 🇦🇫🇦🇫🇦🇫🤔😔😪

د بلاګ درجه بندي

یو ځواب پریږدئ

# اړوند پوسټونه

درې‌بيتيز شعر

ګيله....

آيا مصنوعي زيرکتيا د انسان په څير چلند کولای شي؟