پلار مينه زوی سره!

دريم برخهد شپې وروستۍ سلګۍ وې. د سپېدو سپینې کرښې لا د غرونو له څنډو نه وې راټوکېدلې، خو زه پوهېدم چې د بېلتون شېبه را رسېدلې ده.زوی مې لا هم زما لاس کلک نیولی و؛ داسې یې نیولی و، لکه وېرېده چې که یې پرېږدي، پلار به یې بیا د اوږدې مودې لپاره ترې لرې شي.په نرم غږ مې ورته وویل:— زویه! اوس باید ولاړ شم.هغه په معصومو سترګو راته وکتل او ورو یې وویل:— پلاره... ژر بېرته راشه.دا څو ټکي دومره درانه وو، لکه د یوه ماشوم ټولې هیلې چې په همدې یوه جمله کې راټولې شوې وي.پر تندي مې ښکل کړ، په وېښتانو مې لاس راکش کړ او ورو مې له غېږې جلا کړ. زړه مې نه غوښتل ترې بېل شم، خو وخت د چا احساساتو ته نه درېږي.مېرمنې مې تر دروازې پورې بدرګه کړم. په سترګو کې یې اوښکې راټولې وې، خو د زغم پرده یې نه څېرله.هغې ورو وویل:— الله دې مل شه... او پام کوه.ما یوازې دومره وویل:— که ژوند و، بیا به سره ګورو.له کوره ووتم.د شپې یخه هوا لا هم پر لارو خپره وه. د باد نرمو څپو د ونو پاڼې ښورولې او د مرغیو لومړنۍ نغمې د سپېدو د را رسېدو زېری ورکاوه. زه په چټکو ګامونو د زندان پر لور روان وم، خو زړه مې لا هم د خپل کور په هغه کوچنۍ کوټه کې پاتې و، هلته چې یو ماشوم د خپل پلار د غېږې تودوخه احساسوله.تر هغه مخکې چې د سهار حاضرۍ ته ټول بندیان راټول شي، زه زندان ته ورسېدم.ساتونکي یوه شېبه ماته وکتل. په سترګو کې یې د حیرانتیا رنګ و؛ ښايي ګومان یې کاوه چې زه به بېرته راونه ګرځم.د حاضرۍ وخت شو.ټول بندیان په منظم کتار کې ودرېدل. ساتونکي یو په بل پسې نومونه اخیستل.څو شېبې وروسته یې په لوړ غږ وویل:«آقای عبدالرشید، کجا هستی؟»ما په ټینګ او ډاډمن غږ ځواب ورکړ:«حاضر هستم.»او په خپل ځای ودرېدم.هو، زه بېرته زندان ته راغلی وم؛ ځکه ما د قانون له وېرې نه، بلکې د خپلې ژمنې د ساتلو لپاره دا لاره غوره کړې وه.*پای**ليکوال: عبدالله امير*