پلار مينه زوی سره

*لنډه کیسه* *لیکوال: عبدالله امیر* د ظاهر شاه د واکمنۍ دوره وه. زه د کلي د ځینو ستونزو له امله په زندان کې بندي وم. د زندان درنې او سړې دېوالونه هره ورځ زما پر وجود سیوری غوړاوه، خو تر ټولو دروند بار هغه و چې زما پر زړه پروت و. د بند د اوسپنیزو میلو تر شا مې هره ورځ د خپل کور انځور سترګو ته درېده او د خپل کوچني زوی، *دوست محمد خان*، موسکا به مې په ذهن کې ګرځېده. هغه شپه بېله وه. شپه د تور ورېښمو په څېر پر غرونو غوړېدلې وه. د سپوږمۍ رڼا د ورېځو تر شا بنده وه او د باد نرمو څپو د هڅکو غرونو او دنګو ونو له پاڼو سره داسې خبرې کولې، لکه د یوه غمجن انسان د زړه پټ دردونه چې په آهونو بدلېږي. زندان چوپ و، خو زما زړه له سلګونو غږونو ډک و. په نیمه شپه کې ناڅاپه د خپل زوی یاد دومره په زور راژوندی شو، لکه چا چې د زړه پر زخم ګوته ایښې وي. د هغه وړوکی مخ، معصومې سترګې او هغه شېبې مې سترګو ته ودرېدې چې په خپلو کوچنیو لاسونو به یې زما ګوته نیوله. نور مې د تم کېدو وس نه درلود. له خپلې خونې راووتم او د زندان ساتونکي ته ورغلم. په درناوي مې وویل: — که اجازه راکړې، غواړم یوازې د څو شېبو لپاره خپل کور ته ولاړ شم. هغه بې‌پروا راته وکتل او په لنډه لهجه یې وویل: — اجازه نه شته. بېرته خپلې خونې ته راغلم، خو زړه مې نه ارامېده. داسې احساس مې کاوه لکه د خپل زوی هره سلګۍ چې د زندان تر دېوالونو را اوړي او زما تر غوږونو رسېږي. څو شېبې وروسته یو ځل بیا ساتونکي ته ورغلم. هغه موسکی شو او ویې ویل: — بیا راغلې؟ ما په ټیټ غږ وویل: — هو... د پلار په زړه کې د خپل زوی مينه بل څه ته هيڅ ارزښت نه ورکوي. هغه لږ غلی شو، بیا یې وپوښتل: — څه لرې؟ ما وویل: — ستا مطلب مې درک نه کړ. هغه په ګوتو اشاره وکړه او ویې ویل: — پیسې، یا د ضمانت لپاره څه لرې؟ ما خپلې لږې پیسې او یو څادر هغه ته ورکړل. ساتونکي پیسې او څادر واخیستل، څو شېبې یې ماته وکتل، بیا یې ورو وویل: — ژر لاړ شه... خو د سهار له حاضرۍ مخکې باید بېرته دلته وې. د زندان دروازه ورو پرانیستل شوه. کله چې بهر ووتلم، داسې احساس مې وکړ لکه د بند له تورو دېوالونو ازادې هوا ته راوتلی مرغه. خو زما ازادي یوازې د څو ساعتونو مېلمه وه؛ ځکه زه د خپل زوی د لیدو په شوق روان وم، نه د تېښتې په نیت. د شپې چوپتیا پر لارو خوره وه. تورتم دومره ژور و چې د لارې نښې په سختۍ ښکارېدې. هر ګام مې په احتیاط اخېسته، خو زړه مې له بدن څخه ډېر مخکې روان و. د باد هره څپه به راته د خپل زوی نوم زمزمه کاوه، او زه به بې‌اختیاره ګړندی کېدم. له ډېر مزل وروسته، د خپل کور دروازې ته ورسېدم...نور بيا