په ۱۹۴۳ م میلادي کال کې

په ۱۹۴۳ م میلادي کال کې، هانس وېبر د جرمني ۱۹ کلن عسکر وو او د ختیځې جبهې په جګړه کې یې د ورماخت په لیکو کې دنده کوله. یوه ورځ یې په یوه سوځېدلي کور کې یوه کوچنۍ روسۍ نجلۍ ولیده چې ژړل یې.د دې کیسې له مخي، عسکرو ته امر سوی وو چي هېڅوک ژوندی پرېنږدي. خو هانس هغه ماشومه راواخیسته، په خپل بکس کې یې پټه کړه او درې ورځي یې د جګړې په منځ کې د خپل خوراک له شیدو سره، چي غلیظي شیدې وې، ماشومه ساتله.وروسته هانس له خپل پوځي یونټ څخه جلا سو او وتښتېد. بیا یې ماشومه یوې روسۍ کلیوالې ښځي ته وسپارله او په ماته ګوډه روسي ژبه یې یوازي یوه کلمه ورته وویل: «مور.»هانس د عسکري دندې څخه د تېښتې له امله ونیول سو او یوه تنبیهي پوځي یونټ ته ولېږل سو؛ هلته یې د ژوندي پاته کېدو چانس ډېر کم وو. خو هغه له جګړې ژوندی راووت، البته یوه پښه یې له لاسه ورکړه.په ۱۹۶۵ کال کې، د روسیې څخه د هغه کلي ته، چي په بایرن کې وو، یو لیک ورسېد. لیک د هماغې نجلۍ له خوا وو، چي اوس ۲۲ کلنه سوې وه او په پوهنتون کې یې زده کړې کولې. ویل کېدل چي هغې لس کاله د هغه جرمني عسکر په لټه کې تېر کړي وو چي د هغې ژوند یې ژغورلی وو.په لیک کې یې لیکلي وو:«زما روسۍ مور راته وویل چي یوه جرمني هلک، چي مهربانه سترګي یې درلودې، زما ژوند یې وژغوره. ته زما دوهم پلار یې.»ویل کېږي هانس ټوله ورځ ژړل. هغه وخت چي ده د دښمن د هېواد یوه کوچنۍ ماشومه ژغورلې وه، خلکو ورته «خاین» ویلی وو؛ خو هماغې ماشومې کلونه وروسته هغه خپل پلار باله.