یو غل

یو غل به هره ورځ له یو کلي غلا کوله، یوه ورځ یې د پښو خاپونه کلیوالو وڅارل، معلومه شوه چې د پښو بوټانو خاپونه یې په کلي کې د قاضي د پښو خاپونو ته ورته دي.یوه کلیوال و ویل: غل د قاضي بوټان پټ کړي دي. بل ویل: بوټان یې د قاضي بوټانو غوندي و. هر چا خپل نظر ورکولو په دې کې یو لیوني غږ کړ؛ ای خلکو! غل همدا قاضي دی بل څوک نه دی.خلکو لیوني پورې وخندل قاضي ته یې و ویل: قاضي صیب! ته خپه نشې دا سړی خو د کلي لیونی دی؛ خو قاضي پوهېده چې همدا لیونی د دې کلي هوښیار دی. له هغې ورځې وروسته لیونی ورک شو او چا نور په کلي کې ونه لیده.کله چې خلک د لیوني په لټه کې شول، قاضي و ویل: لیونی مړ دی او غل وژلی دی. قاضي رښتیا ویل؛ خو خلکو واقعیت نه شو درک کولای او له رښتیا ډير لرې ؤ، ښایې د لیوني په برخلیک له اخته کیدو ویرېدل، ځکه په هغې کلي کې د هوښیارۍ سزا ډيره درنه وه مګر لیونتوب جاېزه درلوده .!