په لرغوني تاریخ

په لرغوني تاریخ کې یو داسې پړاو راغی چې د حضرت یونس (ع) د قوم د سرکشۍ له امله، د عذاب تورې وریځې د دوی د ښار پر سر خپرې شوې. د تباهۍ نښې دومره څرګندې وې چې هر څوک په دې پوهېدل چې نور د خلاصون لار نشته. اسمان د خپل خالق د قهر له کبله داسې توره بختوره بڼه غوره کړې وه چې لمر یې هم تر شا پټ کړی و. کله چې د مرګ سړه ساه د دوی په غاړو کې احساس شوه، د دوی په زړونو کې یو ناڅاپي او رپوونکی انقلاب راغی. د غرور پر ځای عاجزي، او د سرکشۍ پر ځای د توبې اوښکې ځای ونیو. خلک له کورونو راووتل؛ د ماشومانو چیغې، د میندو ژړا او حتی د څارویو بې قراري د فضا په وریځو کې ګډې شوې. دا د بشر تاریخ تر ټولو دردناکه او په عین حال کې تر ټولو هیله بخښونکې شیبه وه. هغوی د الله ﷻ په دربار کې خپل لاسونه داسې پورته کړل لکه یو ماشوم چې له خپل مهربانه پلار څخه د بښنې غوښتنه کوي. د دې ولس ډله‌ییز اخلاص او د هغوی د توبې بې سارې ژړا د اسمانونو پر دروازو وورېده. الله ﷻ، چې د بندګانو له زړونو خبر دی، د هغوی په رښتینې پښېمانۍ رحم وکړ. د عذاب تورې وریځې چې د تباهۍ زیری یې راوړی و، په یو آن کې لکه د باد په وسیله چې تیت شي، د رحمت په باران بدلې شوې. دا د تاریخ په پاڼو کې یوه لویه معجزه وه چې ثابته یې کړه: د خدای بښنه د هر ډول عذاب پر وړاندې د یوې ډال په څېر ده.