د امریکايي عسکرې جاسوسي ناول 27مه برخه

د امریکايي عسکرې جاسوسي ناول 27مه برخه د ډوډۍ له خوړلو وروسته زه او عبدالله د دواب د بازار په هغه کوچني دوکان کې ناست وو. دباندې د مازيګر سیوري ورو ورو د غرونو پر اوږو خپرېدل او د سیند د اوبو شور د سیمې چوپتیا لا ژوره کوله. صديق الله راته شین چای راوړ. موږ د ورځې د ستړي سفر خبرې کولې. عبدالله ورته وویل: "سبا سهار غواړو منډول ته ولاړ شو." صديق الله لږ حیران شو.او ويی ويل ښه به دا وي چې آسونه کرایه کړئ. لاره اوږده ده، خو منظره یې د ستړیا احساس نه پرېږدي." عبدالله سر وخوځاوه. "همدا مو پلان دی." هغه شپه مو د بازار په یوه ساده کوټه کې تېره کړه. د کوټې کړکۍ د سیند پر لور وه. د شپې تر ناوخته د اوبو شور اورېدل کېده. کله به چې د غرونو له منځه باد راوالوته، د تيږو په دیوالونه به یې پردی ورو ورو وخوځولې. سهار لا لمر په بشپړه توګه نه و راختلی چې له خوبه پاڅېدو. د دواب بازار ورو ورو راویښېده. یوه خوا کې د تنور لوګی پورته کېده او بله خوا کې څو کسان د خپلو آسونو او خرو د تیارولو په حال کې وو. موږ له دوکانونو لږه سودا واخیسته؛ وچه ډوډۍ، چای، بوره او څو نور اړین توکي. عبدالله د دوو آسونو بندوبست وکړ. د آسونو خاوند یو منځني عمر سړی و چې د سیمې په لارو ښه بلد و. د لمر له راختو سره سم مو سفر پیل کړ. د دواب بازار ورو ورو تر شا پاتې شو. لاره د سیند پر غاړه روانه وه. کله به مو د اوبو تر څنګ مزل کاوه او کله به مو د غرونو په تنګو لارو پورته ختل. د لارې په اوږدو کې مو څو واړه کلي ولیدل. د تيږو کورونه د غره پر لمنو لکه د مرغانو ځالې نښتي وو. له ځینو کورونو د سهار لوګي پورته کېدل او ماشومان به له لرې موږ ته کتل. د غرونو لمنې په ځینو ځایونو کې له ځنګلي ونو ډکې وې. د څيړيو، غوزانو او نورو ونو سیوري پر لاره غوړېدلي وو. کله به چې باد ولګېد، د پاڼو شرنګ به د سیند له شور سره یوځای شو. عبدالله راته وویل: "دا لاره د منډول له پخوانیو لارو څخه ده. د دې ځای خلک ټول تګ راتګ په همدې آسونو او پښو کوي. ما شاوخوا وکتل. "دلته ژوند اسانه نه ښکاري." هغه وخندل. "اسانه نه دی، خو خلک ورسره عادت دي." غرمه مهال یوې چینې ته ورسېدو. اوبه یې له یوې لویې ډبرې راوتلې او د شنو بوټو ترمنځ بهېدلې. هلته مو لږه دمه وکړه. آسونه مو اوبه کړل او خپله مو هم د چای لپاره لنډ تم ځای جوړ کړ. له دمې وروسته مو بیا مزل پیل کړ. لارې به لا پسې جګ او دره لا ژوره کېده. ځینې ځایونه دومره تنګ وو چې آسونه به په احتیاط روان وو. لاندې به د سیند سپینې څپې ښکاره کېدې او پورته به د غرونو څوکې د وريځو تر څنډو رسېدلې وې. د مازیګر پر مهال یوې پراخې درې ته ورسېدو. دلته د نورو سیمو په پرتله لږ هواره ځمکه وه او څو کروندې هم ښکارېدې. لمر د غرونو تر شا ورو ورو ټیټېده او سرو زرو ته ورته رڼا یې پر ونو او ډبرو شیندله. عبدالله وویل: "نور ډېر نه دي پاتې. که همداسې روان شو، تر ماښام به مرکز ته ورسېږو." ما د ستړیا احساس کاوه، خو د سیمې ښکلا د سفر سختي کمه کړې وه. موږ ماخستن ناوخته د منډول ولسوالۍ مرکز ته ورسېدو. مرکز د غرونو ترمنځ په یوه نسبتاً پراخه سیمه کې پروت وو ځای ځای د تيږو کورونه ودان شوي وه عبدالله مستقیم د خپل تره لور يعنې اوخښي، حاجي برکت، د کور پر لور روان شو. کور ته چې ورسېدو، د سپو غپار شو يو کس غږ وکړ څوک يې؟ عبدالله وويل زه يم... له هغه خوا اجازه راکړل شوه راځئ. زه او عبدالله يوې کوټې ته ننوتو لږ شيبه وروسته د آسونو خاوند او د کور پيره دار هم راغلل. په لږ وخت کې ډوډۍ راوړل شوه ګپ هم شروع شو خو د حاجی برکت درک ونه لږيدو.نو موږ هم ستړي وو څملاستو. خو ماته چندان خوب رانه غلو سوچونه او فکرونه مې شروع کړل، ماته کيوی د حاجی برکت درې جوړ شوي عکسونه راکړي وه. يو يې د روسانو سره د جګړې د وخت عکس و، چی هغه پکې د پوخ عمر او تاند ښکاريدو. بل عکس يې د هغه وخت نه لس دولس کاله وروسته وو چې په کمپيوټر جوړشوی و چې هغه پکې نسبت سپين ږيری ښکاريدو دريم عکس يې د زړښت عمر وو خو ږيرې ته تور رنګ ورکړل شوی و دا ځکه چې زموږ افغانان چې دوهم، دريم،او څلورم واده کوي نو د تور رنګ نه کار اخلي ترڅو سپين ږيرتوب يی ورک شي . خو ما دا عکسونه له ځان سره نه و راخيستي،بلکې په ذهن کې مې صف کړي وه. امريکايانو زموږ د ټولنې ټول لوی او واړه اړخونه پوره څيرلي وو. شپه تيره شوه،سهار عبدالله زه وختي له خوبه را ويښ کړم ويې ويل! راځه چې د چارمغزو اخیستو لپاره په کليو او بانډو وګرځو، ترڅو مال برابر کړو. ما چې دا خبرې واورېدې په زړه مې سخته تياره راغله، ځکه ما حاجی برکت ونه ليده چې همدا دی که موږ ظاهر غولولي يو. او يا د ظاهر وژونکي له ما مخکې دلته را رسېدلي دي. او موضوع د خپلو بادارانو په کټه څرخوي. خير را ولاړ شوم، له کوټې ووتو... نور بيا نظر ورکوئ