د امریکایي عسکرې جاسوسي ناول(14) برخه

د امریکایي عسکرې جاسوسي ناول (14) برخه دوهم فصل: عملیاتي پړاوکیوي ورغله، دروازه یې خلاصه کړه. یو عسکر ولاړ و، مخ یې جدي و. هغه لنډه خبره وکړه: “قومندان دې غواړي.” کیوي لږه شېبه چوپه شوه، بیا یې سر وخوځاوه: “سمه ده، راځم.” هغې دروازه بنده کړه، زما پر لور یی وکتل. سترګو کې یې بیا هماغه پټ رازونه ښکارېدل. ورو یې وویل: “ماښام راشه… مهمه خبره ده.” ما یوازې سر وخوځاوه. هغې ژر قدم واخیست او د قومندان ټام د دفتر پر لور ولاړه **** ماښام… اډه د ورځې په نسبت ارامه وه، خو د امنیتي څراغونو لاندې هر څه لا هم څارل کېدل. زه ورو ورو د کیوي اطاق ته ورسېدم او دروازه مې وټکوله. “راځه…” د هغې غږ له دننه راغی. کله چې ورننوتم، کیوي له مخکې چمتو ناسته وه. د میز پر سر نقشه پرته وه، او څو فایلونه خلاص وو. دا ځل فضا د معمول نه لا جدي وه. هغې مستقیمې خبرې پیل کړې: “زه او ته… سبا سهار وختي جلال اباد ته ځو.” ما لږ حیران ورته وکتل: “جلال اباد؟” هو جلال اباد. هغې د نقشې پر یوه نقطه ګوته کېښوده. “دلته… ښار ته نږدې، د فارم هډې په سیمه کې.” بیا یې ورو وویل: “یو کس دی… احمدشاه نومیږی. ما وپوښتل: “څوک دی؟ زموږ هدف؟” کیوي سر وخوځاوه: “نه… تر اوسه هدف نه دی، خو کلیدي سړی دی.” هغې یو فایل راواخیست او زما مخې ته یې کېښود. “د معلوماتو له مخې، دا سړی د حاجي برکت له زړو کسانو څخه دی… او ممکن د هغو وسلو په اړه او دهغه په اړه معلومات ولري.” دا موضوع ورځ تر بلې لویه کېده. ما ورو وویل: “سمه ده… زه چمتو یم.” کیوي لږ موسکا وکړه، خو دا موسکا د اندېښنې سیوری هم درلود. “ښه ده… ځکه دا ماموریت اسانه نه دی.” هغې ورزیاته کړه: “موږ به د ملکي کسانو په بڼه ځو… لږ کسان، لږ شور… او ډېر احتیاط.” ما سر وخوځاوه. دا نور یوازې یو سفر نه و… دا د نامعلوم خطر پر لور حرکت و. کیوي ورو وویل: “استراحت وکړه… سبا به اوږده ورځ وي.” زه پاڅېدم، خو دا ځل مې په زړه کې عجیب احساس و… لکه یو څه چې روان دي، خو پای یې نه معلومېږي. کله چې له اطاقه ووتم، د اډې تیاره دهلېزونه راته بل ډول ښکارېدل… او ذهن کې یوازې یو نوم ګرځېده: احمدشاه… سهار لا ښه تیاره،چې موږ حرکت پیل کړ. موږ په یو زوړ سراچه موټر کې سپاره شو. یو ځوان ډرېور و—خاموش، خو تیز نظره. داسې ښکارېده لکه دا لارې ورته نوې نه وي. زه او کیوي د موټر په شا سیټ کې ناست وو. موټر ورو ورو حرکت وکړ زموږ سفر پیل شو. په پیل کې سړک لږ ښه و، خو لکه چې مخکې لاړو، حالت بدل شو. دوړې، کندې، او تاو راتاو لارې… موټر هر څو متره وروسته ټکان کاوه. کیوي د شیشې نه بهر کتل. دا هر څه ورته نوي وو. هغې په نیمه موسکا وویل: “دا هماغه لارې دي چې خلک پرې عادي سفر کوي؟” ما وخندل: “هو… او دا لا ښه حالت دی.” موټر یو ژورې کندې ته ولوېد، موږ دواړه لږ پورته شوو او بېرته سیټ ته راولوېدو. کیوي سر وخوځاوه: “دا سفر تر ماموریت مخکې ازموینه ښکاري.” ما ورته وویل: “که دې دا وزغمل… نو پاتې کارونه به درته اسانه وي.” هغې بیا د لارې پر لور وکتل. غرونه، وچې درې، او کله ناکله لرې کلي… یو خاموشه خو دروند چاپېریال. لږ وروسته هغې ورو وویل: “دا ځایونه… همدلته ډېر شیان پټ پاتې کېدای شي.” ما سر وخوځاوه: “هو… او همدلته ډېر رازونه هم پیدا کېږي.” موټر لا هم روان و… هره لحظه موږ هدف ته نږدې کېدو، خو خطر هم ورسره زیاتېده. ډرېور ناڅاپه ورو شو او شاته یې وکتل: “مخکې لاره لا سخته ده… باید احتیاط وکړو.” ما او کیوي یو بل ته وکتل. دا یوازې یو سفر نه و… دا د یوې پټې نړۍ دروازې ته رسېدل و. کیوي ورو وویل: “کله چې ورسېدو… هېڅ عجله نه کوو.” ما تایید وکړ: “لومړی څارنه… بیا حرکت.” موټر بېرته په ټکانونو سره مخکې روان شو… او د جلال اباد لور ته دا اوږد، ستونزمن سفر لا هم روان و. لس بجی جلال اباد ته ورسیدو.ډریور چی زموږ پټ همکار وو رخصت کړ... نور بیا