د امریکایی عسکری ناول (16)برخه

د امریکایی عسکری ناول (16)برخه ما کیوی ته وویل دوهم اوطاق به هم ونیسو" - هغی وویل ولې کسان ډیر یو؟ ما ویل یو کې به ته ویده شې بل کې زه. په خندا یی وویل ولې ما او تا جنګ کړی دی؟. ومې ویل نه خوو. -خوو څه ووایه هوټل والا غوسه کیږي؟ - نا دا خبره نه ما ویل ستړي یو لږ ښه ارام به کړو. ویی ویل. ځان شیخ شیخ مه کوه، راته معلوم یی نن شپه ښه تیروو. او دې سره یی ځان غیږې ته را واچوو. څو شیبې مو ښه ځان خوله خوله کړ . ما ځان شاته کړ خو کیوي دومره ګرمه وه چې هیڅ قراریده نه لږ نور هم بوخت شو،دې وخت کې دروازه ټک ټک شوه هوټل والا وو. ویی ویل د خوراک لپار څه راوړم؟ ومی ویل تر ټول ښه خوراک راوړه" څو شیبې وروسته خوراک راوړل شو ښه و روش،پلاو،سابه مستې،سلات او یو څه تازه میوه وه چې زما لپاره ډیر ښه و.خو کیوي ته عادی خوراک و... د ماخستن په نهو بجو مو د سبا ورځې لپاره پلان جوړ او ترتیب کړ. زه له اوطاقه ووتم تر څو چای راوړم. خو هغې د سبا لپاره سامانونه برابر کړل. چای می راوړ کیوی ته مې وویلکه د شپې د جلال اباد هوایی میدان ته تلای شپه مو هلته تیرولی او د ورځې دلته یا بل کوم هوټل کې څنګه به وو؟ هغې وویل زموږ دنده ځانګړې ده یابه بګرام کې یو یا به دلته هوټلو کې یو " -سمه ده نو ستا خوښه ده" چای مو وڅښلو. او بسترې مو تشریف ویوړ...... بس کیوی ته نو نن موکه په لاس ورغلې وه چې څه یی زړه غوښتل کول یی...سبا سهار، دقیق نهه بجې… موږ له هوټله ووتو، هوا لا هم توده وه خو د سهار نسیم یو څه نرموالی راوستی و. ډرېور پر وخت راغلی و. بې له ځنډه مو حرکت پیل کړ—مقصد: فارم هډه. موټر د ښار له ګڼه ګوڼې ورو ورو ووت. لارې ته مو سترګې نیولې وې، خو ذهنونه مو تر دې ډېر بوخت وو. فارم هډې ته چې ورسېدو، هلته د خلکو ورځنی ژوند په خپل عادي جریان کې روان و—دوکانونه خلاص، خلک په راکړه ورکړه بوخت. موږ پوښتنې پیل کړې… له یو دوکاندار نه، بیا له بل نه، او بیا له درېیم نه: “د احمد شاه په نوم یو سړی پېژنئ؟” ځینو سرونه وخوځول، ځینو انکار وکړ… خو بالاخره یو منځني عمر سړي لږ فکر وکړ او ویې ویل: “که هماغه احمد شاه وایې… زما خپلوان دی. اوس چپرهار، للمه کې اوسیږي. هلته یو کوچنی دوکان لري.” ما او کیوي یو بل ته وکتل. ما دوکاندار ته وویل هغه یو جهادي شخصیت دی موږ ورسره مرکه کوو ځانونه مو ورته خبریالان معرفي کړل. هغه وول هو هغه یو مجاهد دی"بس همدې مالوماتو ته موږ اړتیا لرله. بې له ځنډه مو موټر بدل کړ. دا ځل مو یو بل موټر ونیو، څو د شک امکان کم شي. موټر د سرو مغازو له سیمې تېر شو… دوکانونه، رنګین توکي، او د خلکو شور شاته پاتې کېده. بیا مو ځان هډې اخوندزاده ته ورساوه. هلته، د مسجد لوړې منارې لکه د سیمې د تاریخ چوپ شاهدان ولاړې وې. کیوي سر پورته کړ، د منارو په لور یې ژور نظر واچاوه… داسې ښکارېده لکه هر جزئیات په ذهن کې ثبتوي. هغې ورو وویل: “دلته زاړه ځایونه ډېر څه پټوي…” ما څه ونه ویل، خو پوهېدم چې خبره یې تشه نه ده. ځکه دېځای ډیر تاریخي قدامت درلوده. موږ بیا حرکت وکړ… ورو ورو للمې ته ورسېدو. فضا بدله شوه خړې او سپیرې کوچنۍ کوڅې، ساده کورونه، او د خلکو بې تکلفه ژوند. دلته مو له یو زلمکي هلک نه پوښتنه وکړه: “زویه، احمد شاه پېژنې؟” هلک لږ موسکی شو، بیا یې لاس یوې خوا ته ونیو: “هو، هغه خوا… هلته دوکان لري.” موږ د هغه په اشارې پسې روان شوو… یو کوچنی دوکان، د زړو لرګیو دروازه، او مخې ته یو سپین ږیری سړی ناست و. هغه زموږ په لور وکتل… سپین ږیری و، خو سترګې یې لا هم ځیرکې وې. د عمر نښې یې په مخ ښکاره وې، خو وجود یې لا هم کلک او باوقاره و. په څېره کې یې یو ډول ارامي وه… او هماغه ارامي، د زړه راښکونکې احساس ورکاوه. کیوي ورو راته وویل: “دا هماغه دی…” موږ ورو ورو ورنږدې شوو… خو دا ځل، خبره یوازې پوښتنه نه وه— دا د یوې پټې کیسې دروازه وه چې اوس پرانېستل کېده…ما ورته سلام وکړ… هغه سمدستي راجیګ شو په درناوي یې لاس راکړ. لاس یې کلک و، خو له ادب ډک. ما ورو وویل: “زه حامد یم… د کابل نه راغلی یم، ترجمان یم.” کیوي ته مې اشاره وکړه: “دا زما همکاره ده، زهرا نومېږي… خبریاله ده. اصل کې د افغانستان ده، خو اوس په اوکراین کې اوسیږي.” سپین ږیري په غور موږ ته کتل… لکه زموږ د خبرو تر شا مانا لټوي. ما دوام ورکړ: “د دې پلار، د جهاد په وخت کې د حاجي برکت سره و… خو اوس یې د ژوندی او مړي هیڅ درک نشته. موږ ډېر خلک وپوښتل، خو چا څه ونه ویل. که ته کوم معلومات لرې…” یو څو شېبې چوپتیا خپره شوه… هغه لږ سر ښکته کړ، بیا یې ژوره سا واخیسته. “زویه…” هغه ورو وویل، “د دې خبرې اصل معلومات خو به له حاجي برکت سره وي… خو هغه هم له ما کلونه مخکې ورک شوی دی" ما ورته وویل بل چاته د حاجی صیب پته نشته؟ سپین ږیري لږ شاوخوا وکتل، بیا یې غږ ټیټ کړ: “دلته یو نفر شته…” موږ دواړه یو دم متوجه شوو. هغه دوام ورکړ: “نوم یې ظاهر دی… پخوا به ډېر د حاجي برکت سره ګرځېده. هغه وویل حاجی برکت پخوا دوه ښځې درلودې اوس یی لغمان کې بله کړې ده. دا ورته همده کړې ده لږ صبر وکړئ زه ورپسې هلک لیږم نور بیا