د امریکایی عسکرې جاسوسي ناول (18) برخه:

د امریکایی عسکرې جاسوسي ناول (18) برخه:موټر په چټکۍ له کوڅې ووت… دوړې یې شاته پرېښودې، او د خلکو شور ورو ورو غلی شو. زه د ظاهر تر څنګ ناست وم، لاس مې لا هم د هغه پر زخم ټینګ ایښی و. د هغه ساه کله تېزه کله ورو… داسې لکه له مرګ سره جګړه کوي. کیوي مخ ته ناسته وه، خو هر څو ثانیې وروسته به یې شا ته کتل. سترګې یې د ښکار کوونکي په څېر وې—هر حرکت، هر سیوری یې څاره. ډریور چې یو ځوان کس و سټیرنګ کلک نیولی و. ویی ویل کوم روغتون ته ځو؟ ما سمدستي ځواب ورکړ: “نه. مستقیم روغتون ته نه شو تللی. ما کیوی ته وویل که دا برید پلان شوی وي، نو هلته به هم زموږ په تمه وي.” کیوي ورو وویل: “یو خوندي ځای… داسې چې څوک پرې خبر نه وي.” ډریور چې زموږ خپلمنځي خبرې واوریدې په موږ او پیښه شکمن ښکاریده. خو د ظاهر دټپي کیدو په وجه یی همکاري کوله. هغه لږ فکر وکړ، بیا یې وویل: “یو ځای ډاکټر پېژنم… دلته نه ډېر لرې. باور وړ کس دی.” ما سر وخوځاوه: “هماغه ته ځو. خو احتیاط کوه—کېدای شي تعقیب کېږو.” موټر د ښار له اصلي سرکونو واوښت… تنګو کوڅو ته داخل شو. ما د شا له ښیښې وکتل—تر اوسه هېڅ شکمن موټر نه ښکارېده. خو زړه مې لا هم درزا کوله. څو دقیقې وروسته، موږ د یوې زاړې ودانۍ مخې ته ودرېدو. د کلینیک لوحه نیمه ماته وه. ډریور ښکته شو، دروازه یې په بیړه وټکوله. یو سپین ږیری سړی راوووت—سترګې یې تیزې، خو ارامې وې. “څه خبره ده؟” ویې وپوښتل ځوان ورته ورو وویل: “بیړنی حالت دی. مرسته غواړو.” موږ ظاهر دننه یووړ. ډاکټر پرته له پوښتنو کار پیل کړ. کیوي هم ورسره مرسته کوله—لاسونه یې چټک، خو دقیق وو. زه لږ شاته ودرېدم… خو ذهن مې بل ځای کې و. هماغه تور موټر. هماغه دقیقې ډزې. دا تصادف نه و. چا موږ تعقیبولو؟ او تر ټولو مهمه— چا غوښتل چې ظاهر چوپ کړي؟ څو شېبې وروسته، کیوي زما خواته راغله. غږ یې ټیټ و: “هغه معلومات چې ظاهر ورکړل… ‘کله ګوش’… ‘عبدالرحمن’… دا تصادفي نومونه نه دي.” ما ورو وویل: “هو. دا زموږ راتلونکی هدف دی.” هغې ژوره ساه واخیسته: “خو مخکې له دې، باید پوه شو چې پر موږ چا برید وکړ.” ما د کړکۍ له لارې بهر وکتل شکمن څوک نه وه. خلک خال خال ګرځیدل. کیوی وویل" شاید چې کله ګوش ته له رسېدو مخکې بیا هم تر برید لاندې شو.” په همدې وخت کې، ډاکټر غږ وکړ: “هغه اوس موقتي ثابت دی… خو حالت یې لا هم نازک دی.” موږ دواړه ورنږدې شوو. په ډیره سختۍ یی وویل زه چیرته یم. ما ورته وویل امن کې یی. هغه بیرته سترګې پټې کړې. ما کیوی ته وویل څه فکر کوې ، دا خلک به څوک وه. چې د ظاهر د وژلو کوښښ یی وکړ؟. هغې اوږده ساه واخیسته او ویی ویل دلته روسان او ایرانیان غواړي موږ ته ستونزې جوړې کړي. او آی ایس آی له موږ سره دوه مخي سیاست کوي ،یو ځای همکاري بل ځای راته مشکلات جوړوي. شاید دوی غواړي چې موږ حاجی برکت ته ونه رسیږو. -دې خبرې سره ماته زما د مهاجرت د وخت د انګلیسي ژبې استاذ فیض خان چې زما ټول ریکاډ یی امریکایانو ته ورکړی و رایاد شو، خو کیوی ته مې څه ونه ویل... وخت ماذیګر و، د ظاهر وضعیت ښه نه. کیوی وویل باید داسړی ډریور ته حواله کړو تر څو یی سم روغتون ته یوسي... زه او ته به د عبدارحمان غم وخورو... - هغه ځوان ته مې وویل دا زخمي په تا شو. خو هغه انکار وکړ... بیا مې له کیوي ورته پنځه سوه ډالر واخیستل بس د سړي زهر مړه شول. ورته ومی ویل ترهغې یی خرچه کوه چې کورنۍ یی راځي... هغوی مو تر روغتون په بدرګه کړل. موږ یوه وړه ریکشه ونیوه او هوټل ته لاړو.